Żywot ks Adama Jerzego Czartoryskiego tom 1 i 2 1905 r.

Żywot ks Adama Jerzego Czartoryskiego tom 1 i 2 1905 r. - Józef Bieliński

Dzieje porozbiorowe narodu Polskiego: tom 2 :134 str tom 3 :131 str Józef Bieliński herbu Junosza ps Szeliga (ur. 23 marca 1848 w Lubrańcu, zm. 15 czerwca 1926 w Warszawie) – lekarz w wojsku rosyjskim w Wilnie, autor dwóch wielotomowych, źródłowych monografii o polskich uniwersytetach. Był synem Andrzeja i Honoraty z Boruckich. W 1868 po ukończeniu szkoły średniej we Włocławku, rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1873 roku. Zaraz po otrzymaniu dyplomu lekarza został skierowany przez władze rosyjskie do Kałuszyna, gdzie wybuchła epidemia cholery. Bielińskiemu udało się opanować rozprzestrzenianie zarazy, czym zaskarbił sobie zaufanie mieszkańców i władz miejskich; otrzymał wówczas propozycję objęcia posady lekarza miejskiego. Już w roku następnym Bieliński ożenił się z Heleną Bartmińską i wraz z żoną przeniósł się do Wiatki. Objął tam lepiej płatne stanowisko lekarza górniczego w Chołunicy. Pracował tam do 1880, kiedy to przeniósł się do Wilna, obejmując stanowisko lekarza wojskowego. Pierwszą zaś jego pracą z historii medycyny była publikacja o Jędrzeju Śniadeckim, która ukazała się w 1880. Ogłoszenie prac w warszawskiej „Medycynie” stało się momentem zwrotnym w życiu Bielińskiego i skierowało jego zainteresowania naukowe z medycyny praktycznej na historię. W 1886 opublikował pracę Doktorowie medycyny promowani w Wilnie ogłoszona w „Pamiętniku Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego”