Żołnierze wyklęci 1943 1963 8 numerów

Żołnierze wyklęci 1943 1963 8 numerów - Maciej Rosalak

Cz. 1, Kresy w ogniu Sowietów, wyd 30 marca 2011

Cz. 2, Cena Polski lubelskiej, wyd. 6 kwietnia 2011

Cz. 3, Bić się czy nie bić, 13 kwietnia 2011

Cz. 4, Bohaterowie ostatniego powstania, wyd. 20 kwietnia 2011

Cz. 5, Obóz narodowy w walce, wyd. 27 kwietnia 2011

Cz. 6, Poakowskie szeregi, wyd. 4 maja 2011

Cz. 7, Ostatni leśni, wyd. 11 maja 2011

Cz. 8, Młodzi niepokorni, wyd. 18 maja 2011

Żołnierze wyklęci[1], żołnierze niezłomni[2], polskie powojenne podziemie niepodległościowe i antykomunistyczne – antykomunistyczny, niepodległościowy ruch partyzancki, stawiający opór sowietyzacji Polski i podporządkowaniu jej ZSRR, toczący walkę ze służbami bezpieczeństwa ZSRR i podporządkowanymi im służbami w Polsce.

Liczbę członków wszystkich organizacji i grup konspiracyjnych szacuje się na 120–180 tysięcy osób[3]. W ostatnich dniach II wojny światowej na terenie Polski działało 80 tysięcy partyzantów antykomunistycznych[4]. Ostatni członek ruchu oporu – Józef Franczak ps. „Lalek” z oddziału kpt. Zdzisława Brońskiego „Uskoka” – zginął w obławie w Majdanie Kozic Górnych pod Piaskami (woj. lubelskie) osiemnaście lat po wojnie – 21 października 1963 roku. W praktyce jednak większość organizacji zbrojnych upadła na skutek braku reakcji USA i Wielkiej Brytanii, gwarantów postanowień konferencji jałtańskiej, na sfałszowanie przez PPR wyborów do Sejmu Ustawodawczego w styczniu 1947 i w konsekwencji ostateczne uznanie w ten sposób przez mocarstwa anglosaskie narzuconej przez ZSRR władzy w Polsce. Po masowych ujawnieniach (76 774 osoby) w trakcie powyborczej amnestii, w związku z załamaniem się oczekiwań na interwencję mocarstw, antykomunistyczne, niepodległościowe podziemie zbrojne liczyło po 1947 nie więcej niż dwa tysiące osób