Znak któremu sprzeciwiać się będą

Znak któremu sprzeciwiać się będą - Adam Bujak

Chrześcijaństwo to nie ideologia, lecz obecność Boskiej Osoby Jezusa Chrystusa, który stał się prawdziwym, śmiertelnym człowiekiem, aby wziąć na siebie grzechy i cierpienie wszystkich ludzi i dokonać ostatecznego zwycięstwa nad wszelkim złem, cierpieniem i śmiercią. Jezus Chrystus jest najważniejszą postacią w historii ludzkości. Jego narodzenie spowodowało podział dziejów na „starą erę” – przed Chrystusem i „nową erę” – po Chrystusie. Historycy rzymscy z I wieku po Chrystusie, którzy byli wrogo nastawieni do chrześcijaństwa, tacy jak Korneliusz Tacyt (55-120), największy historyk starożytnego Rzymu, Swetoniusz (69-130) czy Pliniusz Młodszy (61-113), potwierdzają historyczne istnienie Jezusa, informując, że został skazany On na śmierć krzyżową w Judei za panowania Tyberiusza. Natomiast historyk żydowski Józef Flawiusz (37-100) pisze, że Jezus trzeciego dnia po śmierci na krzyżu ukazał się żywy i że „po dzień dzisiejszy istnieją Jego wyznawcy, którzy nazywają się chrześcijanami”. POWSZECHNE OCZEKIWANIE Jest faktem historycznie potwierdzonym, że w czasie, kiedy narodził się Jezus, w narodzie izraelskim było powszechne oczekiwanie na przyjście mesjasza. Czas jego przyjścia Izraelici ustalili na podstawie prorockiego tekstu z Księgi Daniela (por. 7,13-14; 9,24). Proroctwo to mówi, że mesjasz ma się narodzić po upływie „siedemdziesięciu tygodni”, czyli siedemdziesięciu siedmioleci (490 lat) od wydania dekretu przez króla Artakserksesa – a więcw okresie, w którym żył Chrystus. Jezus Chrystus podczas swojego nauczania wskazywał, że proroctwo z Księgi Daniela oraz wszystkie inne proroctwa Starego Testamentu dotyczące przyjścia mesjasza wypełniły się w Jego osobie. Według proroctw Starego Testamentu mesjasz miał się narodzić z dziewicy (por. Iz 7,14), w mieście Betlejem (por. Mi 5,1-2), jako „Bóg Mocny” (Iz 9, 5), który będzie uzdrawiał niewidomych, głuchych i chromych (por. Iz 35,5-6); zostanie zdradzony przez przyjaciela (por. Ps 55,13-15), wydany na mękę i śmierć (por. Mdr 2,19-20); będzie  „wzgardzony i odepchnięty przez ludzi”, obarczy się naszym cierpieniem, zostanie „przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy” (Iz 53,3-5); będzie stracony wraz z przestępcami (por. Iz 53,12); powstanie z martwych (por. Ps 16,10; 30,4). Dla wielu Żydów, którzy skonfrontowali proroctwa Starego Testamentu z życiem, cierpieniem, śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa, stało się oczywiste, że to właśnie On jest oczekiwanym mesjaszem. Jest to niesamowite, że przyjście Jezusa Chrystusa było oczekiwane i przepowiadane przez proroków od dwudziestu wieków przed Jego narodzeniem. Żadnego innego założyciela religii (Buddy, Mahometa, Konfucjusza itp.) nikt nie zapowiadał ani nie oczekiwał.