Zeszyty gdyńskie nr 7

Zeszyty gdyńskie nr 7 - Miroslaw Gawron (red.)

"Gdynia jest szczególnym miastem ze względu na emocjonalne przywiązanie do niej mieszkańców1 . Zarówno przez pokolenie ludzi w podeszłym wieku, jak i młode pokolenie (studentów, uczniów) jest powszechnie postrzegana jako wyjątkowe genius locus. Rzeczywistość tę generuje w istotnej mierze potoczna recepcja społeczna. Opinie „zasłyszane” o niej urastają do pewników, imperatywów. Ich powtarzanie nie niesie ze sobą odpowiedzialności; są one łatwe, płytkie w rozumieniu, a tym samym dostarczają komfortu psychicznego współczesnej społeczności masowej, która ceni wygodę, akceptuje obiegowe opinie, łatwe sądy. Instytucją generującą obraz ten są przede wszystkim środki masowego przekazu. Kreują one ekspertów, którzy „najlepiej wiedzą”, kto jest kim i gotowi są nawet największe cenności ukazać jako zasługujące na nieakceptację, niebyt. Są gotowi „wyprać w wybielaczach” powierzony im obraz rzeczywistości oraz zmieszać z brudem wyznaczony cel. Mogą być tak przekonujący, że niewiarę wmówią wierzącemu, a niewierzącym zapewnią miejsce na bocznym ołtarzu pośród lichtarzy2 . Istotny aspekt tej rzeczywistości stanowi emocjonalność postaw, zachowań, ocen. Pierwszeństwo w życiu kulturowym zdobywa komunikacja emocjonalna. Działanie bez emocji zwykle nie wzbudza zaufania społecznego. Emocje są siłą generującą mity, stereotypy o rzeczywistości. Całościują ją w określone projekty, wizje, a przy tym niwelują wobec niej dystans poznawczy, krytycyzm."