Żargon ochweśnicki

Żargon ochweśnicki - Zbiorowa Praca

Gwara ochweśnicka, zwana też kminą ochweśnicką – język tajny wspólnoty handlarzy i oszustów, powstały w połowie XIX wieku w Skulsku i Ślesinie. Żargon powstał w Skulsku przed 1850, w związku z handlem dewocjonaliami (zwłaszcza obrazami) i przewozem ich na Białostocczyznę (część dawnej unickiej metropolii wileńskiej) oraz do unickiej diecezji chełmskiej (zlikwidowanej w 1875). Skulsk zaliczany był wówczas do największych na ziemiach polskich ośrodków produkcji obrazów religijnych. Gwara została w drugiej połowie XIX wieku przejęta również przez mieszkańców pobliskiego Ślesina. Pierwotnie argot dotyczył handlarzy obrazami (ochweśnicy), którzy sprzedawali swoje obrazy w Częstochowie, lecz szybko rozprzestrzenił się na handlarzy pierzem (agaciarze) i wędrownych lekarzy-oszustów (medycyniarze). Słowa z kminy ochweśnickiej są często zapożyczeniami z języków południowosłowiańskich, nowogreckiego, rosyjskiego i jidysz. Zawiera też wiele przyrostków maskujących. Argotyzmy te stopniowo upowszechniły się w gwarach więziennych, a także przedostały się do języka ogólnego, na co wskazuje obecność w powszechnej mowie potocznej takich wyrazów jak „klawy”, „kudły”, „makuwa”, „gryps”.