Zabłocki Marian - Dwupaliwowe silniki z zapłonem samoczynnym napędzane paliwem ciekłym i gazowym

Zabłocki Marian - Dwupaliwowe silniki z zapłonem samoczynnym napędzane paliwem ciekłym i gazowym - Marian Zabłocki

Marian Zabłocki (ur. 1 lutego 1924 r. w Jarosławiu, zm. 20 stycznia 2011 r. w Krakowie) – polski naukowiec, prof. dr hab. inż., specjalista silników spalinowych, związany z Politechniką Krakowską. Syn Wincentego Zabłockiego herbu Łada (agronoma, absolwenta Akademii Rolniczej w Dublanach, weterana pierwszej wojny światowej) i Olgi z d. Trusz, nauczycielki, pochodzącej z inteligenckiej rodziny rusińskiej; jej wujem i ojcem chrzestnym Mariana był Cyryl Czerlunczakiewicz. Dzieciństwo spędził w Szówsku k. Jarosławia, gdzie jego ojciec sprawował funkcję zarządcy tamtejszych dóbr ks. Witolda Czartoryskiego (1864-1945). Następnie rodzina przeprowadziła się do Jarosławia, gdzie w okresie okupacji ukończył Państwową Szkołę Budownictwa. Po zakończeniu drugiej wojny światowej podjął studia na Wydziale Komunikacji Akademii Górniczej w Krakowie, które ukończył w 1951 r., od 1946 pracując jako asystent w Katedrze Silników Samochodowych i Lotniczych. W latach 1953-54 był słuchaczem studiów uzupełniających w zakresie fizyki doświadczalnej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1961 uzyskał tytuł doktora nauk technicznych na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (rozprawa doktorska "Przystosowanie silnika wysokoprężnego do napędu dwupaliwowego, a to olejem napędowym i gazem generatorowym"), w 1965 wydał rozprawę habilitacyjną "Zagadnienia spalania w silnikach dwupaliwowych z zapłonem samoczynnym, zasilanych paliwem ciekłym i gazowym". W 1974 r. został profesorem nauk technicznych.