Z podróżnej sakwy

Z podróżnej sakwy - Matsuo Basho

Gdyby zapytać Japończyka, kogo można określić słowami najwybitniejszy poeta jego kraju prawdopodobnie odpowiedziałby bez zająknięcia Matsuo Basho, tworzącego podczas wczesnego Edo. Jak pisze we wstępie Agnieszka Żuławska - Umeda "... były to piękne lata ery Genroku, nagłego i żywiołowego rozkwitu kultury mieszczańskiej, lata, w których działało pokolenie pisarzy i artystów urodzonych między 40-tym a 60-tym rokiem XVII wieku." Jednym z nich był właśnie Matsuo Basho. Podobnie, jak jego koledzy, przedstawiał uroki miejskiego życia, tętniącego pracą i zakazanymi, lecz przez to jeszcze bardziej pożądanymi, uciechami. Tak było aż do lat 80-tych, kiedy zmienił nie tylko swoją twórczość, ale także tryb życia. Odtąd poeta miejski zmienił się w wędrowca. Przy czym, nie była to włóczęga człowieka pozbawionego celu, wypędzonego, lecz wędrówka kogoś, kogo określilibyśmy obecnie mianem globtrotera. Turysta, poszukiwacz doznań, człowiek ciekawy, filozof. Przemierzając zaś ścieżki Japonii pisał. Jego twórczość, zarówno prozą, jak i wierszem gromadzono w dzienniki opisujące kolejne wędrówki. (...) "Oi-no Kobumi" ("Z podróżnej sakwy - zapiski pielgrzyma") - to dziennik, który jest własnie omawiany. Stanowi on opis wędrówki po Kansai w latach 1687-1688, natomiast opisał je w 1690 roku. Nierówny styl dziennika, wydanego dopiero w 1709 roku świadczy o tym, ze nie wszystkie fragmenty stanowią oryginał. Wiadomo, że Basho oddał brudnopis do opracowania jednemu z uczniów. Możliwe, że to właśnie ten uczeń uzupełnił gdzie niegdzie wspomnienia Basho. "Sarashinakiko" ("Dziennik podróży do Sarashina") - opis podróży traktem Kiso, który wiódł z prowincji Shinano do Gifu. Podróż rozpoczęła się w 1688 roku, a jako towarzysza Matsuo Basho dobrał sobie ucznia Etsujina. Był to trudny szlak, miejscami niebezpieczny, jednakże zapłatą za wysiłek był dla wędrowców widok księżyca w pełni i wioski Sarashina. Dziennik ten był gotowy już w 1689 roku, jednakże przyjmuje się, że oficjalną wersją był tekst z mniej więcej roku 1690/1691. Jeden z uczniów poety Otokuni wydał "Sarashinakiko" w 1709 roku, jako dodatek do "Oi-no Kobumi" i taką też wersję przyjęli redaktorzy polskiego wydawnictwa. Zapiski "Z podróżnej sakwy" są wzbogacone o "Dziennik podróży do Sarashina". Naprawdę więc zbiór zawiera dwa dzienniki. - Ze strony konnichiwa.pl/