Wykłady geometrji analitycznej Tom I 1930 r

Wykłady geometrji analitycznej Tom I 1930 r - Kazimierz Żórawski

Geometria analityczna – dział geometrii zajmujący się badaniem figur geometrycznych metodami analitycznymi (obliczeniowymi) i algebraicznymi. Złożone rozważania geometryczne zostają w geometrii analitycznej sprowadzone do rozwiązywania układów równań, które opisują badane figury. Przedmiotem badań geometrii analitycznej jest zasadniczo przestrzeń euklidesowa i własności jej podzbiorów, choć wiele wyników można uogólnić na dowolne, skończenie wymiarowe przestrzenie liniowe. Historia Pierwsze wyniki w tej dziedzinie pochodzą z wieku XVII i związane są z nazwiskami Fermata, Pascala oraz Kartezjusza, którzy jako pierwsi punktom na płaszczyźnie przypisali pary liczb nazywane ich współrzędnymi, a pewne zależności między współrzędnymi w danym układzie współrzędnych utożsamili z krzywymi na płaszczyźnie. Na przykład, równanie {\displaystyle y=kx} {\displaystyle y=kx}, przedstawia prostą, a równanie {\displaystyle xy=k} {\displaystyle xy=k} dla k ≠ 0 – hiperbolę. Za umowną datę powstania geometrii analitycznej przyjmuje się rok 1637, gdy ukazała się książka Geometrie Kartezjusza, w której wprowadził kartezjański układ współrzędnych. Obecną postać geometrii analitycznej nadał Leonhard Euler w klasycznym dziele Introductio in analysin infinitorum, choć sama nazwa pojawiła się dopiero na początku wieku XIX. Geometria analityczna dała podstawy do rozwoju geometrii różniczkowej i algebraicznej. ! Uwagi: Oprawa mocno wytarta, zabrudzona, brzegi stron zakurzone, zabrudzone i nierówne. Strony pożółkłe. Blok książki spójny, druk w stanie dobrym