Wspólnoty zakonne w średniowiecznej Polsce

Wspólnoty zakonne w średniowiecznej Polsce - Jerzy Kłoczowski

Dzieje ruchu ujęte są w trzech zasadniczych częściach. Część I mówi o tworzeniu podstaw życia zakonnego w Polsce oraz przedstawia długi proces tworzenia pierwszych sieci klasztorów w ciągu X-XII stulecia. Część II omawia przełom, polegający na umocnieniu i stabilizacji rozbudowanej wielokrotnie w stosunku do poprzedniego obrazu sieci klasztorów w ciągu XIII wieku. Kolejne rozdziały przedstawiają duży i bardzo ważny sukces zakonów żebrzących, mendykantów, zwłaszcza dominikanów i franciszkanów regularnego z jego różnymi wspólnotami. W pełni też pojawia się w Polsce i umacnia kobiecy ruch zakonny, przede wszystkim na obszarach zachodnich. W części III przedstawione są główne linie przemian w sieci klasztorów i ich życia w ciągu XIV-XV wieku, wydobywając zwłaszcza dynamizm mendykantów, utrzymujących i umacniających jeszcze pozycję w całym ruchu zakonnym zdobytą w XIII stuleciu. Ukazana zostaje fundamentalna rola w szeroko pojętej edukacji społecznej i religijno-kulturalnej, jaką realizował ruch zakonny w szerszych ramach Kościoła późnego średniowiecza.