Wielki Testament

Wielki Testament - Franciszek Villon

„Wielki Testament” Villona to poemat, który powstał około 1461 roku, kiedy poeta — włóczęga, student, złodziejaszek, geniusz słowa — wychodził z więzienia i znajdował się na granicy życia i śmierci. Utwór ma formę fikcyjnego testamentu, w którym Villon rozdziela swoje „dobra”, ale zamiast rzeczy materialnych przekazuje ludziom wspomnienia, kpiny, żale, wyrzuty sumienia i poetyckie obrazy. Testament staje się więc nie dokumentem prawnym, lecz wielką spowiedzią człowieka, który wie, że jego życie było pełne błędów, ale jednocześnie nie traci ironii ani autoironii. Villon pisze o swojej młodości, o miłościach, o przyjaciołach i wrogach, o nędzy, o strachu przed śmiercią, o niesprawiedliwości świata, o przemijaniu urody i bogactwa. Jego ton zmienia się nieustannie: raz jest gorzki i poważny, innym razem szyderczy, rubaszny, a nawet obsceniczny, po czym nagle przechodzi w liryzm tak czysty, że trudno uwierzyć, iż wyszedł spod pióra tego samego człowieka.