Ujęcia wód podziemnych

Ujęcia wód podziemnych - Tadeusz Gabryszewski

Moduł obowiązkowy dla studentów specjalności Infrastruktura i ekorozwój treści kształcenia. Ujęcia wód podziemnych, ich rodzaje i zasady projektowania w zależności od warunków hydrogeologicznych. Ujęcia drenażowe, zasady wymiarowania układów drenażowych. Perforacja drenażu i metody budowy ciągów drenażowych. Ujęcia infiltracyjne. Stawy infiltracyjne – budowa, eksploatacja i czyszczenie. Metody obliczania zespołu studzien infiltrujących wody przybrzeżne cieków wodnych i zbiorników nawadniających.Ujęcia lewarowe wód podziemnych. Lewary klasyczne i ze swobodnym zwierciadłem wody typu Steinwendera. Tadeusz Gabryszewski (ur. 28 października 1906 w Jaśle, zm. 10 stycznia 1995 w Krakowie) – polski inżynier, projektant sieci wodociągowych i kanalizacji. W 1924 ukończył jasielskie Gimnazjum Humanistyczne, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. Po złożeniu egzaminu dyplomowego w 1933 rozpoczął pracę w Zarządzie Miejskim w Rzeszowie, rok później przeszedł do Państwowego Zarządu Wodnego w Nowym Sączu i pracował tam do 1936. Następnie przeszedł do Zarządu Miejskiego w Krakowie, pracował jako referent spraw wodnych, a następnie jako starszy referent-projektant w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji. W 1945 należał do grupy urbanistów, którzy pod kierownictwem Bolesława Drobnera wyjechali do Wrocławia, aby tworzyć administrację miejską. Od 1945 do 1950 rozpoczął pracę na stanowisku zastępcy dyrektora do spraw technicznych w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji. W Centralnym Biurze Projektów Architektonicznych i Budowlanych zorganizował Pracownię Techniki Sanitarnej. Od 1952 do 1964 pełnił funkcję pierwszego dyrektora Biura Projektów Budownictwa Komunalnego oraz konsultanta technicznego. Równocześnie od 1947 pracował na Politechnice Wrocławskiej, początkowo był wykładowcą na Wydziale Budownictwa Lądowego, Wodnego i Architektury, a od 1952 na Wydziale Inżynierii Sanitarnej. Początkowo był adiunktem, następnie docentem, a w 1965 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.