U kresu wędrówki Wspomnienia

U kresu wędrówki Wspomnienia - Aleksander Narbut-Łuczyński

Spis treści: I. U źródeł pierwszej wojny światowej 1. Tło historyczne okresu od 1870- do 1914 2. W domu w szkole i poza szkołą 3. Między młotem a kowadłem II. Pierwsza wojna światowa 4. Plany wojenne stron i działania w 1914 5. W poszukiwaniu nowych dróg PON i POW 6. Działania wojenne w 1915 roku i nasze walki 7. Działania wojenne i wydarzenia 1916 8. Przegląd frontów i wydarzeń politycznych z 1917 roku 9. Końcowa faza wojny światowej w 1918 roku III. Granice polskie w ogniu i ogień w domu. Wojna polsko-bolszewicka 10. Tło historyczne scalania państwa i obrony granic 11. Wojna polsko-bolszewicka 12. Ku Dnieprowi 13. Wielka ofensywa w 1920 roku 14. Zweycięski przełom IV. O naprawę Rzeczypospolitej Polskiej 17. Tło historyczne od 19121-1926 16. Pokojowe warunki pracy i zycia wojska 17. Uwagi o doktrynie  organizacji i obrony państwa 18. Wycieczka poskich generałów do Francji 19. 2 D. P. Leg. w przełomie majowym 20. Tło historyczne okresu od 1926 do 1935 21. Bakcyl ultrapatriotyzmu 22. Na stanowisku dowódcy O.K. V. w Krakowie 23. Rządy spadkobierców J. Piłsudskiego 24. Kampania wrześniowa V. Na obczyźnie: W Rumunii, we Francji, w Wielkiej Brytanii 25.Tło historyczne okresu rumuńsko-francuskiego 26. Przez Rumunię do Francji 27. Okres francuski 28. W Wielkiej Brytanii 29. Tryumf zakłamania Aleksander Jerzy Narbut-Łuczyński (ur. 28 lutego 1890 w Skierniewicach, zm. 25 lipca 1977) – generał brygady Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych. Studiował filozofię we Lwowie skąd przeniósł się na wydział prawa w Liège. Działał w Polskich Drużynach Strzeleckich. Od sierpnia 1914 do lipca 1917 w Legionach Polskich, dowódca kompanii i batalionu w 5 i 6 pułku piechoty Legionów. Porucznik z października 1914, kapitan z marca 1915. Po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie. Sierpień – październik 1918 zastępca komendanta kursów oficerskich Polskiej Siły Zbrojnej. 1 listopada tego roku na czele oddziału 2 pułku piechoty przejął od Austriaków Twierdzę Dęblińską. Grudzień 1918 – lipiec 1920 organizator i dowódca 34 pułku piechoty. 5 kwietnia 1919 roku, w Pińsku, z jego rozkazu podlegli mu żołnierze rozstrzelali 35 osób narodowości żydowskiej (zob. Masakra w Pińsku). W okresie lipiec – sierpień 1920 dowódca XVIII Brygady Piechoty, sierpień 1920 – listopad 1921 dowódca Grupy Operacyjnej , a potem 9 Dywizji Piechoty i od września 1921 dowódca 2 Dywizji Piechoty Legionów. 1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 32 lokatą w korpusie generałów. 20 maja 1930 zwolniony został ze stanowiska dowódcy 2 DP Leg. i mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. Wojewoda krakowski zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 1933 zezwolił mu na zmianę nazwiska rodowego „Łuczyński” na nazwisko „Narbut-Łuczyński”. Został osadnikiem wojskowym w kolonii Miklaszowce w powiecie grodzieńskim. W kampanii wrześniowej był dowódcą etapów Armii „Kraków”. Po kampanii wrześniowej internowany w Rumunii w obozie w Băile Herculane. Przedostał się do Francji. Styczeń – marzec 1940 generał do specjalnych poruczeń Ministra Spraw Wojskowych w Paryżu, marzec – czerwiec 1940 w rezerwie oficerskiej Naczelnego Wodza. Po ewakuacji do Anglii: lipiec 1940 – luty 1941 bez przydziału, obóz oficerski Rothesay na wyspie Bute w Szkocji, luty 1941 – czerwiec 1942 Wojskowy Trybunał Orzekający Szkocja, czerwiec 1942 – 1946 przewodniczący Centralnej Komisji Regulaminowej Polskich Sił Zbrojnych. Po demobilizacji osiadł w USA, gdzie zmarł. Autor autobiograficznej książki wydanej w 1966 r. w Londynie U kresu wędrówki. Wspomnienia.