Trzydziesty piąty i później, Tom I

Trzydziesty piąty i później, Tom I - Anatolij Rybakow

Dalsze losy bohaterów "Dzieci Arbatu", a więc przede wszystkim Saszy Pankratowa, zesłanego na Daleką Północ nad Angarę, i jego moskiewskich kolegów, pokazane na szerokim tle wydarzeń politycznych 1935 roku. Dalsza wnikliwa analiza sylwetki Stalina i ludzi z jego najbliższego otoczenia. Procesy polityczne; czystki; najwyższe wyroki. Budzące grozę rządy Jagody i Jeżowa w NKWD.

Anatolij Naumowicz Rybakow (ros. Анатолий Наумович Рыбаков, właśc. Anatolij Naumowicz Aronow (ros. Анатолий Наумович Аронов); ur. 1 stycznia/14 stycznia 1911 we wsi Dzierżanowka, Imperium Rosyjskie – zm. 23 grudnia 1998 w Nowym Jorku, USA) – rosyjski pisarz. Autor utworów dla młodzieży i dokumentujące okres represji stalinowskich. 

W 1934 został aresztowany przez NKWD i zesłany na Syberię. Pod koniec zsyłki pracował jako pracownik transportowy. Podczas II wojny światowej pełnił funkcję dowódcy czołgu. Po wojnie rozpoczął działalność literacką.

Debiutował w roku 1948, publikując powieść dla młodzieży pt. Kordzik.

Jego najpopularniejsze dzieło to powieść Dzieci Arbatu, na którą składają się cztery części. Pierwsza, od której pochodzi tytuł całości, opisuje życie w okresie poprzedzającym tzw. wielką czystkę (1933-1934) i w trakcie jej trwania poprzez pryzmat doświadczeń zwykłych obywateli. W cyklu Dzieci Arbatu można zauważyć wyraźne związki z biografią samego autora. Na przykład główny bohater, Sasza Pankratow, podobnie jak on zostaje zesłany na trzy lata na Syberię. Chociaż powieści zostały napisane w latach sześćdziesiątych (1966), to publikacji w ZSRR doczekały się dopiero w roku 1987 (na druk zezwolono w latach 1966 i 1978, ale w obu przypadkach zezwolenie zostało cofnięte przez władze sowieckie). Kolejne tomy cyklu ukazywały się w latach 1988 (Trzydziesty piąty i później), 1990 (Strach), 1996 (Proch i pył).

Po upadku Związku Radzieckiego autor wyjechał do USA i tam też opublikował Wspomnienia.