Tragicy doby bez kształtu, 1933r.

Tragicy doby bez kształtu, 1933r. - Stanisław Kasztelowicz

Ekspresjonizm literacki pojawił się około 1910 w Niemczech i trwał do końca lat 20. Miał liczne odpowiedniki w literaturach narodowych Europy, ale nigdzie nie uzyskał takiego stopnia zaawansowania jak na niemieckim obszarze językowym. Często uważany jest za bunt przeciwko realizmowi i naturalizmowi, dążący do osiągnięcia rzeczywistości psychologicznej lub duchowej, a nie rejestrowania zdarzeń zewnętrznych w logicznej kolejności.

W powieści termin ten jest ściśle związany z twórczością Franza Kafki i Jamesa Joyce’a. Innymi przedstawicielami ekspresjonizmu w prozie są: Alfred Döblin, Franz Werfel, Max Brod, Klabund i Leonhard Frank. Twórczość liryczną reprezentują Georg Trakl, Else Lasker-Schüler, Georg Heym, Franz Werfel i Bertolt Brecht. Ich wiersze cechuje rytmizacja, dytyrambiczność, odchodzenie od reguł językowych. W dramacie za twórcę ekspresjonizmu uważany jest August Strindberg, chociaż termin „dramat ekspresjonistyczny” stosuje się raczej w odniesieniu do grupy dramaturgów niemieckich z początku XX wieku, w tym Georga Kaisera, Ernsta Tollera i Franka Wedekinda.