To, co nie nasze

Czy można zbudować szczęście pałac za sobą wszystkie mosty? A jeśli się uda co wtedy? Darię i Wojtka podobnie jak Izę i Roberta spotkał wielki osobisty dramat. Obydwa małżeństwa mierzą się z traumą po zaginięciu córek- ośmioletniej Amelii i jedenastoletniej Igi. Zawarta w internecie znajomość szybko przenosi się do świata rzeczywistego i choć początkowo nowi znajomi czują się skrępowani swoim towarzystwem szybko przełamują lody. Jeszcze nie mają świadomości tego, że wkrótce ich związki zostaną wystawione na nielada próbę, a los odwróci karty. Do czego zdolna jest porzucona straumatyzowana kobieta? I czy zemsta naprawdę ma oczyszczającą moc? I co się stanie, gdy trudna przeszłość zapuka do drzwi nowego życia? Szczerze przyznam, że po przeczytaniu tej książki jestem naprawdę wstrząśnięta i dosłownie zbieram szczękę z podłogi. Nie spodziewałam się,że to będzie dla mnie aż tak mocne przeżycie. Czytając kolejne rozdziały nawet nie zauważałam upływającego czasu, tak mnie wciągnęła ta historia.. Co chwila otwierałam oczy ze zdumienia i kręciłam głową w niedowierzaniu. Jej bohaterowie są bardzo różnorodni. Wojtka i Izę niemal z miejsca polubiłam. Natomiast Robert a przede wszystkim Daria.. Cóż to musicie odkryć na własną rękę. Powiem bardzo krótko jeśli szukacie czegoś co Was porazi i zapadnie w pamięć na długo trafiliście w dziesiątkę ❤️ Serdecznie polecam ❤️