Thesaurus abo Skarbiec

Thesaurus abo Skarbiec - Mirosław Korolko

Jednym z najboleśniejszych przykładów na to, że wiedza zdobyta nagle i niezasłużenie bywa szkodliwa jest sentencjonalna nadaktywność ignorantów. Łacińskie sentencje- sprawdzone przez pokolenia - w niektórych ustach brzmią irytująco i pusto. W jakich ustach? Na ogół w politycznych, gdzie zastępują argumenty i wytwarzają iluzję zakorzenienia mówcy w kulturze. "Dura lex, sed lex" - w ostatnich latach zdarzały się takie miesiące, kiedy wydawało się, że politycy z lewa i prawa biorą udział w telewizyjnych debatach tylko po to, żeby wypowiedzieć te słowa choć na chwilę przed przeciwnikami. "Pecunia non olet", dorzucali ci, którzy chcieli uchodzić za jeszcze nie cyników, a już realistów. "Finis coronat opus" - gardłowała opozycja, pragnąc pokazać, że opinię Leszka Millera o mężczyźnie, którego cnotą nie jest początek, lecz koniec, można wyrazić w sposób bardziej zadomowiony w kulturze zjednoczonej Europy. Otóż cała wiedza o łacińskich mądrościach u większości przypadków brała się z rozmaitych zbiorów sentencji, które co jakiś czas pokazywały się w księgarniach. Dla osób zadomowionych w humanistyce były one miłym repetytorium, wzbogaconym o cenne uzupełnienie. Dla ludzi poszukujących tożsamości - nieoczekiwaną szansą na inteligenckie istnienie. "Nauczę się i użyję" - postanawiali nierzadko ci drudzy, po czym każdą rozmowę prowadzili w taki sposób, by wyuczona z niemałym trudem cytata w końcu padła.