Sztuka otwarta -parateatr, parateatr II

Sztuka otwarta -parateatr, parateatr II - Praca Zbiorowa

wyróżniany w działalności Jerzego Grotowskiego i jego współpracowników okres obejmujący lata od 1969 do 1976 (datowanie jest przedmiotem wciąż trwających dyskusji), związany z jednej strony ze zdeklarowanym odejściem od przygotowania kolejnych przedstawień („wyjście z teatru”), a z drugiej – z poszukiwaniem sposobów na udostępnienie doświadczeń Grotowskiego i jego zespołu jak największej grupie ludzi. Głównymi ideami przyświecającymi pracy parateatralnej były: kultura czynna i zniesienie podziału na wykonawców i obserwatorów, dążenie do zawieszenia ról społecznych i odnajdywanie w działaniu i doświadczeniu człowieczego wymiaru swojej egzystencji, spotkanie obejmujące innych ludzi i przyrodę (Święto), stopniowe doprowadzenie do zasadniczych przemian w kulturze. Parateatr był ściśle związany z kontekstem kulturowo-historycznym (kontrkultura), jak i z dążeniem Grotowskiego do przejścia od pracy teatralnej na rzecz czynnego badania możliwości pogłębienia i poszerzenia (także na innych) doświadczenia spotkania z życiem niezniszczalnym, które stanowiło rdzeń aktu całkowitego. Podstawową zasadą pracy parateatralnej, decydującą też o przebiegu tej fazy w dziejach Teatru Laboratorium, była zasada stopniowego otwierania doświadczeń i poszerzania ich na kolejne grupy zainteresowanych. W tym znaczeniu był to okres najbardziej konsekwentnego dążenia do zerwania z ekskluzywnością pracy i jej efektów, i jak najszerszego ich udostępniania. Momentami zwrotnymi w działalności Grotowskiego i Teatru Laboratorium, a zarazem rozpoczynającymi fazę parateatralną były wystąpienia w Nowym Jorku w grudniu 1970 (Święto) oraz radykalna zmiana wewnętrznej organizacji zespołu i rozpoczęcie pracy z nową grupą osób. 

"Parateatr" - 141 stron

"Parateatr"  II 180 stron