Sztuka dziecięca i młodzieżowa a nowe media

Sztuka dziecięca i młodzieżowa a nowe media

Książka Sztuka dziecięca i młodzieżowa a nowe media wyrosła z przekonania jej autorów i redaktorów, że przemiany cywilizacyjne i kulturowe w zakresie technik komunikowania mają istotny wpływ na model czy wzorzec sztuki, w tym również sztuki dla dzieci i młodzieży. Rewolucja informatyczna i dominacja multimediów z jednej strony, z drugiej zaś mniejsza aktywność czytelnicza dorosłych i dzieci skłaniają do refleksji nad tym, co jest naprawdę ważne dla tych i kolejnych pokoleń młodych ludzi. Autorzy niniejszej publikacji zgodnie wychodzą z założenia, że sztuka – literatura, film, muzyka – mają zasadniczy wpływ na postawę i zachowanie dziecka, które dorasta w globalizującym się świecie. Nic zatem nie zwalnia artystów z konieczności dbania o artystyczny i intelektualny poziom tworzonych artefaktów; dotyczy to także zjawisk kultury czy sztuki popularnej, reprezentowanej przez gry komputerowe, przez portale internetowe dedykowane dzieciom. Ocena tego wszystkiego to zadanie nie tylko krytyków sztuki, ale także naukowców, zajmujących się na co dzień wybranymi zjawiskami kultury dziecięcej, w tym przede wszystkim sztuki. Nowe media w niniejszej książce nie są traktowane jako (jedyne) źródło przyczyniające się do spadku czytelnictwa i obniżenia poziomu wielu artefaktów adresowanych do dziecięcego odbiorcy. Niewątpliwie język nowych mediów przekształca język sztuki i poddaje go swoistej „obróbce” technologicznej. Pewne subtelne treści, związane choćby ze sferą duchową, moralną, imaginacyjną, trochę inaczej funkcjonują w przekazie multimedialnym niż w literaturze czy teatrze. Nie znaczy to jednak, że przekaz artystyczny w formie elektronicznej musi być gorszy czy nawet szkodliwy dla dziecka. Na pewno tak nie jest i wiele zależy od artystycznego poziomu, pomysłowości twórców współczesnej sztuki dla dzieci i młodzieży. Język nowych mediów jedynie ułatwia tworzenie oraz dystrybuowanie treści, czyni je atrakcyjniejszymi wizualnie. Sprzyja również rozwiązaniom prostym czy nawet prostackim w zakresie choćby fabuły i użytych środków artystycznych.