Szkoła subiektywna w burżuazyjnej ekonomii politycznej

Szkoła subiektywna w burżuazyjnej ekonomii politycznej - I. Blumin

Powstanie nurtu subiektywno-marginalistycznego, zwane też rewolucją marginalną dokonało się prawie równocześnie i niezależnie od siebie w trzech ośrodkach naukowych (Jevons - Manchester, Londyn; Menger - Wiedeń; Walras - Lozanna) na początku lat 70. XIX wieku. Wyrażenie "rewolucja marginalna" jest określeniem na wyrost, ponieważ uświadamianie sobie nowego podejścia do procesu gospodarczego następowało powoli. Zwłaszcza z dużymi oporami rozwijał się marginalizm w Anglii; zbyt silne były tam wówczas klasyczne tradycje obiektywnego traktowania kategorii ekonomicznych. William Stanley Jevons do dziś jest niedocenianym ekonomistą. Dopiero Alfred Marshall, przejąwszy idee Jevonsa i łącząc je z ideami szkoły klasycznej, stworzył szkołę neoklasyczną, która przetrwała najdłużej i wniosła najwięcej w rozwój zarówno ówczesnej, jak i współczesnej ekonomii. Jeszcze w pracy francuskich historyków myśli ekonomicznej z początku XX wieku: Charlesa Gide'a i Charlesa Rista są wymienione tylko dwie szkoły: psychologiczna austriacka i matematyczna lozańska.(fragment tekstu)