Szadź

"Szadź" jako serial ma już cztery sezony i choć dla mnie serial jest nie do przejścia mimo kilku prób, to... no właśnie, czy z książką jest inaczej? Agnieszka Polkowska, policjantka, której przypadła do rozwikłania sprawa zamordowanej dziewczyny, której zwłoki zostają odkryte w lesie. Kobieta czuje, że to dopiero początek tej historii, a niewesoło się robi gdy jej córce zaczyna zagrażać niebezpieczeństwo. Córce, której od lat nie widziała. Po drugiej strony barykady mamy mordercę. Człowiek cudowny, opiekuńczy, mający rodzinę, a z drugiej strony paskudny zwyrodnialec pastwiący się nad młodymi kobietami, które najpierw uwidzi, aby później rozkoszować się zabijaniem ich. Igor Brejdygant pokazał wiele razy, że potrafi stworzyć wciągającą i ciekawą fabułę. Tak samo z bohaterami, gdzie z reguły nie ma ich bardzo dużo i tutaj także skupiamy się na dwójce, mordercy i policjantce. Dwie osoby bardzo różne, a jednak podobne i każda z traumami na koncie. Dokąd to może doprowadzić? Mamy też poruszone trudne tematy, jak kwestia rodzicielstwa, braku głębszej relacji głównej bohaterki z córką. To wszystko miało budować ciężką atmosferę, kazać się czytelnikowi zastanowić, a jednak za bardzo autor chciał wymieszać kryminał z thrillerem. Jak seria, który wpadł mi przed lekturą i od razu miałam wrażenie, że jest sztuczny, naiwny, a bohaterowie sztuczni, tak w książce to właśnie postaci "dowożą" całość i gdyby nie to, że są dobrze skonstruowani, to od razu powieść byłaby skazana u mnie na ocenę bardzo niską. Doceniam oczywiście sposób, w jaki Brejdygant prowadzi akcję, jak gmatwa wątki i zakręca czytelnika, ale to zdecydowanie za mało, bo przyzwyczaił do o wiele wyższego poziomu. Niemniej, jeśli to pierwsza powieść Brejdyganta, po jaką ktoś sięga, to istnieje spore prawdopodobieństwo, że mu się spodoba, a w kolejnych już przepadnie! Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Znak Crime.