Człowiek jako przedmiot samowiedzy

Człowiek jako przedmiot samowiedzy

Człowiek jako przedmiot samowiedzy: szkice z antropologii filozoficznej : praca zbiorowa Antropologia filozoficzna (filozofia człowieka) – dział filozofii zajmujący się kwestiami natury człowieka, jego bytem osobowym, działalnością, wyjaśnieniem jego miejsca we wszechświecie, przyrodzie i społeczeństwie. Choć antropologia filozoficzna jako osobna dyscyplina pojawiła się dość późno, bo około 1900 roku, zagadnienia dotyczące człowieka podejmowano od początków myśli ludzkiej. Analizy z zakresu antropologii wyróżnić można w ramach każdej myśli czy systemu filozoficznego. Terminem antropologia, w znaczeniu filozoficznym posłużył się po raz pierwszy 1596 O. Casmann, który pojmował ją jako „naukę o dwoistej naturze człowieka”. Termin antropologia filozoficzna wprowadził w XX w. M. Scheler Antropologia filozoficzna zajmuje się w szczególności zagadnieniami dotyczącymi miejsca i roli człowieka w rzeczywistości przyrodniczo-społecznej, powołania człowieka, sensu jego istnienia i działania, stosunku do wytworów własnych działań, do innych ludzi, społeczeństwa i historii, pojęcia osobowości, natury ludzkiej, istoty człowieczeństwa. Punktem wyjścia rozważań antropologii filozoficznej jest koncepcja istoty ludzkiej, określenie cech właściwych wyłącznie człowiekowi (np. rozumność, aktywność — w sensie tylko duchowym bądź też materialnym, konkretnym — zdolność do myślenia abstrakcyjnego i mowy, doznawania tzw. uczuć wyższych). Przykładem filozofii koncentrującej się na problemach antropologicznych jest egzystencjalizm