Św Wojciech i Gdańskie sanktuarium w zwierciadle historii

Św Wojciech i Gdańskie sanktuarium w zwierciadle historii - Jan Lalewicz

Najdawniejsza nazwa naszej dzielnicy wywodzi się od drzewa czczonego przez pogan i brzmiała „Dąb”, „Dębica” lub „Dębno”. Jeszcze w XIII w. w dokumencie z 1236 roku, w którym książę Światopełk II udziela nadań i przywilejów dla istniejącego tu kościoła i klasztoru Benedyktynów, spisanego po łacinie, używa się określenia „ecclesie sancti Adalberti ad QUERCUM” – czyli kościół św. Wojciecha pod DĘBEM. Dzisiejsza nazwa „Święty Wojciech” pochodzi od imienia Świętego i od kościoła pod jego wezwaniem. Do tego miejsca w kwietniu 997 roku przybywa misjonarz Wojciech by chrzcić pogan. Wiadomo, że przed rokiem 1236 musieli przybyć tu benedyktyni, ponieważ w tym czasie posiadali już w Świętym Wojciechu klasztor i kościół, wzniesiony prawdopodobnie na wzgórzu, mieli browar i nieruchomości w pobliskim Gdańsku.. Po osuszeniu terenów u stóp wzgórz, rozpoczęli budowę nowego kościoła. W tamtych czasach budowy trwały długo. W każdym razie przed rokiem 1310 (rozpoczęcie przekopywania kanału Raduni) prace musiały zostać już rozpoczęte i wytyczone zarysy świątyni.