Kronika Miasta Poznania Stara i nowa Fara

Kronika Miasta Poznania Stara i nowa Fara - Praca Zbiorowa

Dawna kolegiata św. Marii Magdaleny jest niewątpliwie jednym z najbardziej fascynujących i tajemniczych obiektów, które kiedykolwiek istniały w Poznaniu. Głównie dlatego, że już jej nie ma, a nieliczne ślady, które po niej zostały (dokumenty, przekazy ikonograficzne i ocalałe elementy wystroju) pobudzają jedynie wyobraźnię. Wyróżniała się nie tylko klasą architektoniczną, ale również bogactwem wyposażenia. Była pierwszym kościołem parafialnym lewobrzeżnego Poznania erygowanym krótko po lokacji. Piękniała wraz z rozwojem miasta i bogaceniem się jego mieszkańców, głównie dzięki rozwojowi handlu. Zasobni mieszczanie fundowali w niej własne ołtarze i kaplice i nie szczędzili pieniędzy na ich ozdobienie. Wielka, jej wieże dumnie górowały nad miastem. Ale nie miała szczęścia. Przez wieki nękały ją wszelkie możliwe zdarzenia losowe - wojny, huragany i katastrofy budowlane. W końcu doszczętnie runęła. Ruiny rozebrano, a reszty dokonali Niemcy, budując w czasie II wojny światowej w miejscu, w którym kiedyś stała, basen przeciwpożarowy. W ten sposób poznaniacy stracili ostatnią nadzieję na poznanie jej historii. Wszystko, co dziś wiemy o starej farze, znalazło się w najnowszym, październikowym numerze Kroniki Miasta Poznania (3/2003). I jeszcze nieco informacji o nowej farze, postawionej przez jezuitów na miejscu dawnego kościółka św. Stanisława oraz o wszystkim tym, co obie kolegiaty otaczało. Lektura to pełna zagadek i niedomówień, tak jak zagadkowe i niedopowiedziane są dzieje poznańskiej fary.