Sługi Boże, 1919 r.

Sługi Boże, 1919 r. - Pia Górska

Pia Górska była córką Jana Górskiego i Marii z Łubieńskich. Nauki w dzieciństwie pobierała od prywatnych nauczycielek w domu rodzinnym, który stanowił ośrodek życia kulturalnego oddziałujący na bliższą i dalszą okolicę. Do dworu w Woli Pękoszewskiej przyjeżdżało wielu artystów, naukowców i literatów z Krakowa, Warszawy i wielu innych polskich miast.

W wieku 13 lat Pia Górska rozpoczęła naukę malarstwa. Jej pierwszym nauczycielem był Eligiusz Niewiadomski, spędzający w Woli wakacje w 1891 roku. W 1892 roku uczył ją malować Józef Rapacki i z tego okresu pochodziły jej pierwsze pejzaże. Kolejnym jej nauczycielem był Sylwester Saski (1893). W 1894 pobierała lekcje malarstwa od Józefa Mehoffera, który kładł olbrzymi nacisk na kompozycję i malarskie założenia obrazu. Od tego samego roku jej przewodnikiem artystycznym stał się Józef Chełmoński, który nabył położoną niedaleko Woli Kuklówkę. Chełmoński miał olbrzymi wpływ na twórczość Pii, gdyż w przeciwieństwie do poprzednich nauczycieli spędzał w Woli Pękoszewskiej całe tygodnie i miesiące.

Po roku 1900 Pia przestała malować „nie posiadając dostatecznego zamiłowania czy energii, by oddać się sztuce”. Przez kolejne lata wciąż mieszkając w Woli często wyjeżdżała do Krakowa, gdzie spotykała się z wieloma artystami i myślicielami ówczesnej epoki, wśród nich byli: Jacek Malczewski, Jan Matejko, Stanisław Wyspiański, Włodzimierz Tetmajer, Adam Chmielowski. W tym też czasie regularnie wyjeżdżała z matką za granicę – głównie w celach leczniczych – do Berlina, do Austrii, do Davos w Szwajcarii i do Włoch.