Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce tom VI 7 zeszytów

Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce tom VI 7 zeszytów - Praca Zbiorowa

Zeszyt 1 - 1985 r. - M - Maternalis - 160 str.

Zeszyt 2 - 1987 r. - Maternalis - Militia - 161 - 320 str.

Zeszyt 3 - 1987 r. - Militia - Moror - 321 - 480 str.

Zeszyt 4 - 1987 r. - Moror - Necessitas - 481 - 640 str.

Zeszyt 5 - 1988 r. - Necessitas - Muntius - 641 - 800 str.

Zeszyt 6 - 1989 r. - Nuntius - Octus - 801 - 960 str.

Zeszyt 7 - 1992 r. - Ocula - Oxymel + Addenda do tomów I - VI - 961 - 1202 str.

Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce (łac. Lexicon Mediae et Infimae Latinitatis Polonorum) powstaje w Pracowni Łaciny Średniowiecznej PAN.Inspiracją dla powstania Słownika był projekt Międzynarodowej Unii Akademii w Brukseli z r. 1920 zakładający ponowne opracowanie słownika średniowiecznej łaciny Du Cange'a. Reprezentanci poszczególnych krajów mieli nadsyłać materiał leksykalny od ok. 425 r. do ok. 1000 r. Polscy naukowcy postanowili opracować odrębny słownik łaciny średniowiecznej oparty wyłącznie na polskich źródłach. Wkrótce zaczęły powstawać podobne słowniki w innych krajach europejskich. Pierwszy zeszyt słownika polskiego ukazał się w 1953 r. i jest on teraz jednym z najbardziej zaawansowanych. Zasady redakcyjne zostały ustalone przez jego pierwszego redaktora, prof. Mariana Plezię. W latach 1988–2005 pracami nad Słownikiem kierowała prof. Krystyna Weyssenhoff-Brożkowa. Obecnie kieruje nimi dr hab. Michał Rzepiela, prof. IJP PAN.