Śląski front 39

Śląski front 39 - Jan Przemsza - Zieliński

Obrona Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego we wrześniu 1939 r. Obrona Śląska (1939) – walki stoczone przez Wojsko Polskie z najeźdźcą hitlerowskim we wrześniu 1939 r.  Bezpośrednie przygotowania Polski do wojny rozpoczęto 4 marca 1939 r. Do wybuchu wojny nie zrealizowano wszystkich zamierzeń, m.in. nie ukończono prac nad planem operacyjnym obrony „Z” (Zachód). Przewidywał on obronę kraju do czasu przystąpienia do wojny Anglii i Francji[1]. W ramach tego planu Śląska oraz zachodniej Małopolski miała bronić Armia „Kraków” – dowódca gen. Antoni Szylling, szef sztabu – płk S. Wiluch. W skład Armii wchodziły: 6, 7, 21, 23 i 55 DP, 10 BKZmot., Krakowska BKaw, 1 Brygada Górska, 23 i 26 eskadry myśliwskie. Armię „Kraków” zorganizowano w dwie Grupy operacyjne: „Śląsk” – dowódca gen. Jan Jagmin-Sadowski i „Bielsko” – dowódca Mieczysław Boruta-Spiechowicz. Od północy sąsiadem była Armia „Łódź” z Wołyńską BKaw na lewym skrzydle, a od wschodu Armia „Karpaty” z 2 Brygadą Górską na prawym skrzydle. W trakcie działań wrześniowych armię wzmocniono 22 DPG z odwodu Naczelnego Wodza[2]. Zadanie armii: obrona pasa 260 km przed natarciem 10 i 14 armii niemieckiej[1], z obroną Częstochowy na prawym skrzydle, Baraniej Górą i 100 km odcinka południowej granicy. Niemiecki plan najazdu na Polskę Fall Weiss przewidywał koncentryczne uderzenia na Warszawę z Pomorza Zachodniego, ze Śląska i z Prus Wschodnich. Uderzenie ze Śląska miało w połączeniu z uderzeniem z Prus dokonać okrążenia polskich pozycji obronnych i zniszczenie ich na zachód od Wisły. Na Polskę nacierały 2 Grupa Armii „Północ” (3 i 4 armia) i grupa Armii „Południe” (8, 10 i 14 armia). GA „Południe” wspierała 4 Flota Powietrzna. Zasadnicze uderzenie na Śląsk wykonywała 14 Armia.