Skradziony człowiek

Skradziony człowiek - Bohdan Arct

Arct Bohdan, polski pilot myśliwców, autor książek o tematyce batalistycznej popełnił klasyczny kryminał szpiegowski pt. „Skradziony człowiek”. Już od pierwszych stron widać „znajomość rzeczy”, systemu funkcjonowania jednostek wojskowych, a także ówczesnych procedur w wynalazczości i konstruktorstwa wojskowego. Klimat książki to koniec lat 50-tych, czyli początek ery radzieckich pościgowców, silników odrzutowych, środowisko pilotów, mechaników, konstruktorów, ale także dziwnych ludzi „znikąd” zainteresowanych cennym wynalazkiem, przełomowym, że tak powiem, w lotnictwie - jak na tamte czasy oczywiście. Wynalazku, w którym „… dzięki zastosowaniu odpowiedniego materiału w łopatkach turbiny i dzięki specjalnemu układowi tychże łopatek siła ciągu silnika powinna wzrosnąć tak bardzo, że szybkość samolotu powiększy się o blisko pięćdziesiąt kilometrów na godzinę… To było dużo, nawet bardzo dużo….”. Brzmi śmiesznie? Może, ale tenże wynalazek staje się przyczyną śmiertelnej prawie gry, którą rozpoczynają szpiedzy, konstruktorzy, tzw. czynniki polityczne i władze wyższe w postaci Komisji z Warszawy. Od razu ujawniają się wszystkie postaci historii – sierżanci: Kaszubski i Żywiec (wbrew nazwisku lubił nie tylko piwo, ale także dziwne alkoholowe koktajle) paskudny Winnicki oraz Matroch, czyli szpiedzy oraz ich Szef (pułkownik Jessup z bliżej nieokreślonej ambasady), restaurator Kiedrzyk - właściciel Baru Pod Jeleniem (bardzo podejrzany). Szpiedzy kombinują: przekupimy, namówimy na jakieś urojone, prywatne zamówienie, można się nawet włamać do pokoju w którym mieszkali sierżanci (właściwie nie wiadomo po co, bo dla wszystkich jest jasne, że wszystkie plany są na lotnisku, próbki i dokumentacja…. Oczywiście, nie tylko do tych planów ogranicza się szpiegowska działalność operacyjna: ciągną sierżantów za język, żonglują nazwiskami ich dowódców by wzbudzić zaufanie, rozprawiają o rodzinnych stronach, rzekomo wspólnych i dobrze znanych, grają na cienkich strunach miłości do lotnictwa… Żeby było łatwiej, szpiedzy – za pomocą fałszywej depeszy - „wyciągają” jednego z sierżantów z miasta, by urabiać łatwiej drugiego. Pod nieobecność Kaszubskiego, Żywiec daje się wciągać w niebezpieczne dyskusje, ale także dobrze kombinuje, że należy uważać: depesza o chorej matce do Kaszubskiego nie została nadana z urzędu pocztowego w Siedlcach….. Szpiedzy natomiast maskują się klasycznie i dziecinnie: Matroch, jako mecenas, co to nikomu jeszcze prawnej porady nie udzielił, „bo dawno już zarzucił praktykę prawniczą dla praktyki szpiegowskiej” i Winnicki – jako urzędnik. Żywiec daje się prawie omamić częstowany wódeczką i piwkiem, ale szpiedzy atakują także otwarcie Kaszubskiego (wiecie, te rekwizyty, pistolet, postawiony kołnierz płaszcza..), koniec końców Żywiec okazuje się jednak nie taki głupi… Sytuację jak zwykle ratuje kobieta…..