Schrift, Tradition und kirchliche Schriftauslegung, 1854 r.

Schrift, Tradition und kirchliche Schriftauslegung, 1854 r. - dr J. H. Friedlieb

Interpretacja Pisma Świętego w Kościele katolickim – dokument Papieskiej Komisji Biblijnej na temat sposobów i metod interpretacji Biblii w Kościele Katolickim. Ukazał się w 23 kwietnia 1993 roku.

Wybrana data nie była przypadkowa: zbiegała się w czasie z setną rocznicą wydania encykliki Providentissimus Deus Leona XIII (18 listopada 1893 r.) oraz z pięćdziesiątą encykliki Divino afflante Spiritu Piusa XII (30 września 1943) – dwoma jakże ważnymi dokumentami dla rozwoju katolickiej egzegezy biblijnej. Starano się w ten sposób nawiązać do dobrej tradycji i rozwinąć wątki zapoczątkowane w poprzednich dokumentach.

W ciągu XX wieku nauki biblijne doznały ogromnego i bardzo zróżnicowanego rozwoju. Nowy dokument starał się odpowiedzieć na te aktualne problemy przedstawiając panoramę współczesnych metod pracy nad Biblią, lecz określając jednocześnie ich rozsądne granice.

Składa się on z czterech rozdziałów. Pierwszy obejmuje krótki opis współczesnych metod oraz sposobów czytania i interpretowania Pisma Świętego. Drugi wchodzi w bardziej specyficzny świat hermeneutyki, tj. teoretycznych kryteriów interpretacji tekstu natchnionego. Trzeci zwraca uwagę na aspekty charakterystyczne dla katolickiej interpretacji Biblii w kontekście relacji z innymi dyscyplinami teologicznymi. Wreszcie ostatni rozdział podaje zasady aktualizacji Słowa Bożego oraz mówi o roli Biblii w życiu współczesnego Kościoła.

Cechy charakterystyczne dokumentu to m.in.[1]:

otwartość: dopuszcza on różne metody analizowania tekstu, nawet te wzbudzające pewne kontrowersje; egzegeza katolicka, opierając się na badaniach historyczno-krytycznych, uwolnionych jednak od założeń filozoficznych i innych przeciwnych prawdzie naszej wiary, powinna wykorzystać wszystkie aktualne metody, poszukując w każdej "ziarna Słowa";

równowaga: próba harmonizacji podejścia diachronicznego i synchronicznego, które powinny się uzupełniać;

umiarkowanie: egzegeza katolicka nie powinna skupiać się ani na ludzkich aspektach objawienia biblijnego (co jest niekiedy błędem metody historyczno-krytycznej), ani nie ograniczać się jedynie do aspektów Boskich (jak chce tego fundamentalizm), ale powinna dążyć do tego, by równoważyć jedno i drugie.