Schlosser F. K. - Historya XVIII i XIX wieku do upadku Cesarstwa Francuskiego, t. IV, VIII, 1877 r., 1875 r. - F. K. Schlosser
Historya XVIII i XIX wieku do upadku Cesarstwa Francuskiego ze szczególnem
uwzględnieniem duchowego rozwoju ludzkości
Tom VIII - 1877 r. - 517 s. + Wykaz 165 s.
Tom IV - 1875 r. - 452 s.
Friedrich Christoph Schlosser (ur. 17 listopada 1776 w Jever, zm. 23 września 1861 w Heidelbergu) – niemiecki historyk.
W latach 1794-97 studiował teologię w Getyndze. W 1819 został profesorem historii na uniwersytecie w Heidelbergu. W latach 1844-57 Schlosser opublikował w 18 tomach Weltgeschichte für das deutsche Volk (Historia świata dla narodu niemieckiego). W 1876 roku w Jever na Schlossplatz wzniesiono pomnik ku jego pamięci.
II Cesarstwo Francuskie – państwo francuskie, którego początek datuje się na koronację Napoleona III na Cesarza Francuzów 2 grudnia 1852, koniec zaś na wrzesień 1870 (proklamacja III Republiki Francuskiej).
Przez pierwszych osiem lat swego panowania cesarz Napoleon III rządził bardzo autorytarnie. Reżim swoją władzę oparł na wojsku, policji, administracji i Kościele katolickim. Zmniejszone zostały uprawnienia Senatu i Rady Stanu, a opozycja republikańska i socjalistyczna poddane zostały represjom oraz osłabione aresztowaniami i banicją swych przywódców. Ograniczone zostały dotychczasowe republikańskie prawa obywatelskie, wprowadzono na powrót cenzurę publikacji i widowisk, zakaz strajków, do 1864 zakaz zrzeszania się robotników, rozwiązana została Gwardia Narodowa, usunięto symbole republikańskie.
Prawie przez cały czas istnienia II Cesarstwa francuskiego, gospodarka kraju rozwijała się względnie intensywnie, stymulowana zwłaszcza rozwojem przemysłu. Najbardziej rozbudowały się przemysły tekstylny i ciężki. Burzliwie rozwijał się transport, dzięki budowie w całym kraju linii kolejowych, które liczyły w 1870 już 24 tys. kilometrów. Także marynarka handlowa Francji stała się potęgą, drugą po angielskiej. Również rolnictwo, mimo swego rozdrobnienia (w 1900 było 1,5 miliona gospodarstw), notowało stały, choć niewielki, wzrost swej produkcji. Przebudowane i rozbudowane zostały duże miasta: Paryż, Lyon, Marsylia. Otrzymały one oświetlenie gazowe, wodociągi, kanalizację, autobusy konne. Zaczęto stosować konstrukcje stalowe w budownictwie dworców kolejowych, hal targowych, mostów. W Paryżu wyburzono i przebudowano kilka dzielnic pod kierownictwem barona Haussmanna. Zaplanował on szerokie aleje, bulwary i place gwiaździste na głównych skrzyżowaniach ulicznych, a to w celu umożliwienia dalekiego ostrzału artyleryjskiego na wypadek rozruchów i walk ulicznych. Miasto wzbogaciło się o tysiące nowych budowli, fortyfikacje, gmach wielkiej opery.
Dużą rolę w rozwoju gospodarczym odgrywały banki i oferowane przez nie nowe formy obrotu kapitałowego takie jak akcje i obligacje. Rozrastała się administracja ogólna i komunalna, poczta, szkolnictwo, policja, a praca w administracji pozwalała na lepszy zarobek, niż otrzymywali robotnicy przemysłowi. Przy czym ci ostatni pracowali 11-12 godzin na dobę, bez zabezpieczenia na starość, lub na wypadek inwalidztwa, ich warunki mieszkaniowe były nędzne, wzrost płac bardzo powolny. Toteż mnożyły się strajki i inne spontaniczne formy protestów robotniczych, szczególne ich natężenie przypadało na ostatnie lata II Cesarstwa.
W lipcu 1870 rząd francuski, sprowokowany propozycjami obsadzenia tronu hiszpańskiego przez członka pruskiej dynastii Hohenzollernów, wypowiedział Prusom wojnę (wojna francusko-pruska 1870-1871). Kanclerz Związku Północnoniemieckiego i jednocześnie premier pruski Bismarck tylko na to czekał. Wykorzystując transport kolejowy, szybko przerzucił swą, zmobilizowaną wcześniej, 500-tys. armię do Alzacji, atakując graniczne twierdze francuskie. Do września wojska pruskie zdobyły Sedan, biorąc do niewoli 100 tys. żołnierzy francuskich i samego cesarza Napoleona III Bonapartego. Kapitulacja Napoleona III i poddanie przez niego swej armii Prusom, wywołały szok i oburzenie Francuzów. Powszechnie żądano likwidacji Cesarstwa, przywrócenia rządów republikańskich i kontynuowania wojny z Prusami. Tak też się stało. We wrześniu 1870 ogłoszone zostało powstanie III Republiki i Rządu Obrony Narodowej, na którego czele stanął umiarkowany bonapartysta Gambetta.
Napoleon III, zdetronizowany we wrześniu 1870, po zakończeniu wojny z Prusami emigrował do Anglii, gdzie zmarł w 1873.
! Uwagi:
Oprawy pobrudzona, wytarta i poniszczona na rogach. Bloki książek spójne. Strony pożółkłe, miejscami poplamione. Druk zachowany w stanie dobrym. Brzegi mocno pobrudzone.
