Rzeźba Francuska XIX i XX wieku, 1909 r.

Rzeźba Francuska XIX i XX wieku, 1909 r. - Czesław Poznański

Praktycznie przez cały wiek XIX w sztuce rzeźbiarskiej triumfy święciły formy klasycystyczne. Nieliczni rzeźbiarze , zdecydowali się przeciwstawić tradycyjnym formom i udało się na poszukiwania nowatorskich środków przekazu.

Często o wyborze form rzeźbiarskich decydował gust tego , który rzeźbę zamawiał , nie wielu rzeźbiarzy mogło sobie pozwolić na tworzenie dla samych siebie , gdyż materia , z której wykonywali swoje rzeźby była zazwyczaj dosyć kosztowna..

Neoklasycyzm , pomimo swojego programowego odwrócenia się od stylu rokoko, bardzo wiele z niego czerpał , pojawiała się ta sama tematyka , głównie mitologiczna , jednakże , neoklasycyzm ,który dążył przede wszystkim do harmonii , porzucił rokokową dynamikę i charakterystyczne dla tego stylu zróżnicowanie faktury rzeźby.

Nawiązywano do wzorców wypracowanych przez rzeźbiarzy starożytnej Grecji, ukazywano piękne , proporcjonalne ciała mitologicznych bóstw. Popularne było rzeźbiarstwo alegoryczne , gdzie dane postacie miały być wyobrażeniami pewnych pojęć abstrakcyjnych, takich , jak dobro , miłość , nienawiść , czy wolność.

Postacie przedstawiane na takich rzeźbach miały niezwykle proporcjonalne ciała , były pełne wdzięku, ale brakowało im dynamiki i realności.

Akty kobiece i męskie mogły być tylko wtedy ukazywane , gdy uzasadniał je kostium mitologiczny , w innym wypadku wywoływały skandal.