Ryngraf Najświętszej Maryi Panny

Ryngraf Najświętszej Maryi Panny - Mirosław Błaszkiewicz

Ryngrafy, zwane w dawnej Polsce kaplerzami, poświęcane na Jasnej Górze lub w Ostrej Bramie noszone były przez rycerzy polskich pod szatą bądź zbroją. Z czasem zatraciły swą funkcję ochronną i stały się symbolem patriotyczno-religijnym oraz znakiem modlitwy i obecności Bogarodzicy w żołnierskim życiu. Najwspanialsze w naszej historii wojsko, jakim była husaria, miało na swojej zbroi mosiężną płaskorzeźbę z wizerunkiem Najświętszej Maryi Panny, najczęściej Niepokolanego Poczęcia. Ryngraf był jednym z symboli stanu szlacheckiego. Był to rodzaj medalionu z mosiężnej lub srebrnej blachy, zwykle w kształcie tarczy opatrzonej wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej bądź Ostrobramskiej wraz z elementami heraldycznymi. Zwyczaj noszenia ryngrafu upowszechnił się wśród konfederatów barskich, wszak w swej pieśni śpiewali: "U Chrystusa - my na ordynansach - słudzy Maryi". Znaczenie ryngrafu jako znaku Maryi i nadziei dla Ojczyzny wzrosło znów w okresie powstania styczniowego. Powstańcy, przed wyruszeniem do oddziałów partyzanckich, zabierali ze sobą przechowywane we dworach stare kaplerze i ryngrafy. Podobie ryngrafy - dawane przez matki synom idących na front - pojawiają się w czasie I wojny światowej w wielu polskich formacjach wojskowych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości ryngraf z obrazem Matki Boskiej wręczany był nowo mianowanemu oficerowi podczas promocji lub jako akt podziękowań za wyróżniającą się służbę. Ryngrafy, nie ujęte żadnymi przepisami normującymi ich wygląd i okoliczności wręczenia, stały się wyrazem koleżeńskiego uznania.