Ramzes Wielki i jego czasy

Ramzes Wielki i jego czasy - Kenneth A. Kitchen

Dla współczesnego świata Ramzes II jest faraonem, który chyba najlepiej reprezentuje wielkość starożytnego Egiptu. Podczas jego niezwykle długiego panowania w XIII wieku p n e potęga tego kraju osiągnęła punkt szczytowy. Podjęto wtedy liczne imponujące inicjatywy budowlane, których kulminacją stało się wzniesienie świątyń w Abu Simbel. Kenneth A. Ramzes II (zwany też Ramzesem Wielkim, w źródłach greckich Ozymandias) – trzeci faraon z XIX dynastii, syn i następca Setiego I, jeden z najwybitniejszych i najdłużej żyjących władców starożytnego Egiptu okresu Nowego Państwa. Kontynuator polityki swego ojca, wzorujący się w swym dążeniu do umocnienia i rozbudowy Imperium na osiągnięciach głównych jego twórców – Ahmosa, Totmesa III i Amenhotepa III, wielkich faraonów z XVIII dynastii. W swej działalności budowlanej przewyższył poprzedników, wypełniając Egipt budowlami i posągami bogów wznoszonymi na chwałę państwa. W zgodnej opinii wielu badaczy czasy jego panowania były okresem dobrobytu i stabilizacji. Panował ponad 66 lat, osiągając wiek ponad 91 lat. Spłodził około 100 synów i 50 córek. Był współtwórcą pierwszego w historii traktatu pokojowego, zawartego pomiędzy dwiema ówczesnymi potęgami militarnymi: Egiptem i Hetytami.