Pzl P. 24

Pzl P. 24 - Andrzej Glass

W 1930 r. inż. Z. Puławski na zamówienie Departamentu Aeronautyki MSWojsk. zaczął opracowywać projekt ulepszonej odmiany samolotu P.6, napędzanej silnikiem Mercury o większej mocy, oznaczonej PZL P.11. Po śmierci Puławskiego w marcu 1931 r. pracami nad rozwojem myśliwców typu „P” pokierował jego współpracownik, inż. Wsiewołod Jakimiuk. Obliczenia aerodynamiczne i wytrzymałościowe przeprowadził inż. Piotr Bielkowicz. P.11 był ulepszoną wzmocnioną wersją rozwojową P.6, dostosowaną do silników o mocy do 700 KM. Budowę płatowca do prób statycznych oraz prototypów rozpoczęto na początku 1931 r. Podczas próby statycznej płatowca, którą wykonano w dniach 4–14 listopada 1931 r., uzyskano współczynnik obciążenia niszczącego 19,1, podczas gdy wymagany był 13,5, a dla kadłuba i usterzenia uzyskano współczynnik 15. Oznaczało to, iż podczas ewolucji w powietrzu nie da się zniszczyć płatowca, gdyż wytrzyma najbrutalniejsze figury pilotażu oraz rozpędzenie w locie nurkowym do prędkości granicznej, tj. ograniczonej oporem aerodynamicznym. Egzemplarz do prób statycznych miał skrzydła i usterzenie pokryte blachą drobnożłobkowaną, jak P.7a i wersje seryjne P.11.
Pierwszy prototyp P.11/I, zbudowany z tym samym oprzyrządowaniem produkcyjnym co prototyp P.6 i P.7 został oblatany
w sierpniu 1931 r. przez B. Orlińskiego na lotnisku mokotowskim w Warszawie. Samolot był bardzo podobny do P.6 – miał taki sam kadłub i usterzenie, zaś płat miał przekonstruowany i kryty od góry gładką blachą.