Psychologia kierownictwa 1945 r.

Psychologia kierownictwa 1945 r. - Stanisław Bieńkowski

Styl kierowania lub styl przywództwa – sposób postępowania przełożonego w stosunku do podwładnych odzwierciedlający najczęściej jego cechy osobowościowe lub przekonania o skutecznym zarządzaniu personelem. Styl przywództwa często jednak jest wypadkową cech osobowościowych przełożonego oraz cech osobowościowych podwładnych oraz struktury zespołu pracowniczego. Wybór stylu kierowania zależy od kierownika i podwładnych oraz czynników sytuacyjnych. Style kierowania zależą też od doświadczenia kierownika, jego wiedzy i cech osobowościowych. Przejawiają się w różnych instrumentach kierowania, do których zalicza się: środki i metody organizacji formalnej (przepisy, procedury, oceny kadrowe, system wynagrodzeń) środki i metody psychologiczne (socjogramy, techniki negocjacji, treningi grupowe) Ze względu na znaczenie, jakie ma realizacja założonych celów instytucji oraz na wagę mocnego i trwałego zaangażowania każdego pracownika – członka zorganizowanej społeczności – w realizację tych celów, oprócz technik zarządzania szczególnie ważne są style kierowania. Funkcja motywowania w procesie kierowania także w określonym stopniu determinuje styl kierowania. W ogólnym ujęciu styl kierowania jest praktycznie ukształtowanym i względnie trwałym sposobem oddziaływania kierownika na podwładnych, by ich zachowanie prowadziło do osiągnięcia z góry określonego celu (wiązki celów). Najogólniej można mówić o stylach kierowania potencjalnym i rzeczywistym.