Przewodnik medyczny dla fleczerów

Przewodnik medyczny dla fleczerów - N. W. Kolesnikow

Felczer (z niem. Feldscher "chirurg polowy" z szw. fältskär "chirurg polowy, wykonujący proste zabiegi") – zawóduprawniający do świadczenia pomocy medycznej chorym. Kwalifikacje felczera są niższe niż kwalifikacje lekarza. Nie wymaga się od niego ukończenia wyższych studiów medycznych, a jedynie szkoły średniej (np. liceum felczerskiego) i zdobycia odpowiednich kwalifikacji na poziomie średnim. W Polsce od wielu lat nie kształci się nowych felczerów, jednakże osoby, które w przeszłości wykształciły się w tym zawodzie, mogą go dalej wykonywać. Ponadto felczerzy z innych krajów Unii Europejskiej mogą po uznaniu ich kwalifikacji przez odpowiednie organy pracować w Polsce w swoim zawodzie.

Zgodnie z ustawą z roku 1950 o zawodzie felczera i rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 11 marca 2005 roku[2], uprawnienia felczera obejmują świadczenia zdrowotne wobec pacjentów niewymagających specjalistycznej opieki lekarskiej oraz w nagłych przypadkach:

• ocenę stanu pacjenta w celu ustalenia postępowania,
• ustalanie rozpoznania choroby, wdrażanie leczenia oraz przepisywanie na recepcie produktów leczniczych i wyrobów medycznych zgodnie z odrębnymi przepisami,
• prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej (tzn. przywrócenia krążenia i oddechu),
• wykonywanie defibrylacji ręcznej pod kontrolą EKG (przerwanie migotania komór serca przez działanie impulsem elektrycznym dużej mocy),
• wykonywanie defibrylacji automatycznej,
• wykonywanie EKG,
• wykonanie kaniulacji (wkłucia i wprowadzenia cienkiego cewnika) żył obwodowych kończyn górnych i dolnych,
• podawanie leków drogą dożylną, domięśniową, podskórną i wziewną,
• cewnikowanie pęcherza moczowego,
• zakładanie sondy żołądkowej, płukanie żołądka,
• wykonanie wlewu doodbytniczego (tzw. lewatywy),
• pobieranie krwi żylnej i włośniczkowej do badań laboratoryjnych,
• pobieraniu wymazów z gardła i nosa, odbytu,
• opatrywanie ran, unieruchamianie złamań, zwichnięć i skręceń,
• tamowanie krwotoków,
• przygotowanie pacjenta do transportu i opieki medycznej podczas transportu.