Projekty ołtarzy żłobków i grobowców

Projekty ołtarzy żłobków i grobowców - Stanisław Klinger

Ukończył I Gimnazjum w Rzeszowie (1908). W latach 1908–1912 studiował filozofię i filologię klasyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tam też w 1914 uzyskał doktorat. Od 1912 do 1938 roku pracował jako nauczyciel w krakowskich szkołach średnich (IV Gimnazjum i I Gimnazjum im. B. Nowodworskiego). Habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy Rozwój filozoficzny Kartezjusza do r. 1637 w 1929 r. Mimo poważnego dorobku naukowego nie uzyskał katedry w Uniwersytecie Jagiellońskim, na którym pracował jako docent prywatny od 1930 i, krótko, jako zastępca profesora – w I Katedrze Filozofii – w roku akademickim 1932/33. Był już wtedy – od 1919 – współpracownikiem Komisji Historyczno-Filozoficznej PAU, członkiem Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, a także współpracownikiem licznych czasopism i serii wydawniczych.

W 1938 został wybrany na Katedrę Filozofii i Pedagogiki w Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Wygrał konkurs mając poważnych konkurentów w osobach Józefa Chałasińskiego i Bogdana Suchodolskiego. O sukcesie zadecydowała, wydana wówczas synteza: Kierunki i prądy pedagogiki współczesnej. Jako kierownik tej katedry pracował do 1939. Został także członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie. Po zamknięciu Uniwersytetu przez władze litewskie 15 grudnia 1939 kontynuował działalność dydaktyczno-naukową w konspiracji. Tej działalności nie zaniechał również w okresie okupacji sowieckiej (1940–1941) i niemieckiej (1941–1944). Lata wojny przeżył w Wilnie, gdzie prowadził kwerendy w bibliotekach i archiwach. Ponadto zaangażował się w tajne nauczanie na USB oraz w tajną działalność polityczną (Stronnictwo Ludowe).

Był członkiem Okręgowej Rady Politycznej (PKP) z ramienia Stronnictwa Ludowego, a następnie Konwentu Stronnictw Politycznych. Był także inicjatorem utworzenia Wileńskiej Rady Niepodległościowej Koncentracji Demokratycznej (Związku Partii Demokratycznych), której do chwili aresztowania był wiceprezesem. Aresztowany w końcu sierpnia 1944 i osadzony w więzieniu przy ulicy Ofiarnej, a po zakończonych przesłuchaniach w więzieniu na Łukiszkach. On oraz delegat rządu RP Zygmunt Fedorowicz otrzymali wyroki dziesięciu lat łagru. Zesłani zostali do obozu Spassk (Spasskij Zawod) koło Karagandy w Kazachstanie (Kazachska SRR). Powrócił do Polski w 1955 i zamieszkał w Warszawie. Początkowo zatrudniony został w Pracowni Dziejów Oświaty PAN, kierowanej przez Łukasza Kurdybachę, a następnie – od 2 czerwca 1956 – został mianowany profesorem zwyczajnym w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN.