Polityka energetyczna unii europejskiej

Polityka energetyczna unii europejskiej - Sylwia Mrozowska

Polityka energetyczna Unii Europejskiej (UE) stanowi w ostatnich latach jeden z najważniejszych obszarów działalności tej organizacji mający dla niej strategiczne znaczenie zarówno w wymiarze we-wnętrznym jak i zewnętrznym. W tym pierwszym znaczeniu oznacza ona realizację procesu tworzenia niskoemisyjnej gospodarki wydajnej energetycznie, w drugim dążenie do wzrostu pozycji Unii Europej-skiej na arenie międzynarodowej. Jednak brak determinacji i woli politycznej w przezwyciężaniu państwowego myślenia o polityce energetycznej powoduje, że europejskie działania na rzecz wspól-nej polityki energetycznej są mało skuteczne. Problemem pozostaje również fakt, że jest to bardzo ambitna polityka odwołująca się do koncepcji antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny. W wie-lu państwach członkowskich UE " czyste " źródła energii, takie jak energia jądrowa czy odnawialne źródła energii traktowane są jako technologie kontrowersyjne, ryzykowne i bardzo kosztowne. Dla-tego coraz większą rolę w procesie realizacji złożeń unijnej polityki energetycznej będzie odgrywać kwestia akceptacji obywateli UE dla polityki europejskiej oraz urzeczywistnianie idei demokracji uczestni-czącej. Organizacja zmaga się od wielu lat z problemem społecznego i instytucjonalnego defi cytu demokracji podejmując działania mające na celu przybliżenie procesu decyzyjnego jak najbliższej obywateli. Do tej pory największym sukcesem w tej dziedzinie można nazwać dynamiczny rozwój współpracy pomiędzy instytucjami europejski-mi a grupami interesu, traktowanymi jako reprezentacja " europej-skiego " społeczeństwa obywatelskiego. Skutkiem zjawiska jest tzw. legitymizacja technokratyczna. Konieczność zdobycia legitymizacji demokratycznej przez europejskie instytucje może stać się jednym z najważniejszych wyzwań dla rozwoju integracji europejskiej.