Podniety miłości Bożej i inne pomniejsze pisma 1944 r

Podniety miłości Bożej i inne pomniejsze pisma 1944 r - Zbiorowa Praca

“Pod cieniem Jego, którego pragnęłam, siedziałam, a owoc Jego słodki gardłu memu” (Pnp 2, 3) l. Pytajmy teraz Oblubienicy, dowiadujmy się od tej duszy błogosławionej, dopuszczonej do pocałunku tych ust Bożych, karmionej mlekiem tych piersi Bożych, co mamy czynić, jak się mamy zachować, co mamy mówić, jeśliby kiedy spodobało się Panu i nas do tak wysokiej łaski podnieść. Oto odpowiada nam i mówi: “Pod cieniem Jego, którego pragnęłam, siedziałam, a owoc Jego słodki gardłu memu. Wprowadził mię Król do piwnicy winnej, rozrządził we mnie miłość” (31). (s.136) Mówi więc: “Pod cieniem Jego, którego pragnęłam, siedziałam”. 2. O Boże wielki, jakże ta dusza, w samym słońcu umieszczona, cała jest zapalona od niego! Pod cieniem, woła, Jego, którego pragnęłam, siedziałam, i Tego, którego nazwała słońcem, zowie także drzewem urodzajnym i mówi, że owoc Jego “słodki jest jej gardłu”. O dusze, oddane modlitwie wewnętrznej, kosztujcie smaku ukrytego w każdym z tych słów! Patrzcie, jak rozmaicie możemy przedstawiać sobie Pana w rozmyślaniu, jak rozmaity z Niego brać pokarm! Prawdziwie jest On manną, zawierającą w sobie wszelki smak, jakiego pożywający pragnie. Lecz cóż to za cień niebiański, o którym tu mówi Oblubienica i kto nam objaśni, co Pan przez ten wyraz oznajmia? Przychodzi mi tu na myśl co anioł rzekł do Panny Najświętszej, Pani naszej: “Moc Najwyższego osłoni Cię” (32). O, jakąż musi czuć obronę dusza, którą Pan do takiej wielkości wyniesie! Słusznie może ona już usiąść i siedzieć bezpiecznie.