Plakat tadeusza Trepkowskiego

Plakat tadeusza Trepkowskiego - Jan - Lenica

W ten sposób powstawały plakaty niezwykle skupione, lapidarne, ascetyczne, a równocześnie nasycone poetycką refleksją. Tworzył w trudnych dla plakatu czasach wszechobecnego socrealizmu. Trepkowskiemu udało się jednak znaleźć artystyczną furtkę. Plakatów robiło się wówczas dużo - lubujący się w rocznicach i świętach system potrzebował odpowiedniej oprawy wizualnej i agitacyjnej. Trepkowski, owszem, tworzył plakaty patetyczne, chętnie stosował popularny w tym okresie monumentalizujący zabieg tzw. "żabiej perspektywy" (ujęcie od dołu), komponował symetrycznie, dramatyzował skosem. Wplatał jednak w plakat wątek symbolu, posługiwał się własnym alfabetem znaków i metafor odżegnując się od radzieckiego schematu socrealistycznych personifikacji idei proletariackich. Zamiast postaci zapatrzonych w przyszłość Trepkowski malował przedmioty - atrybuty poszczególnych profesji - karabin, kielnię, młot, kłos, paletę, ołówek. To nieme, wyalienowane z otoczenia przedmioty były bohaterami plakatów Trepkowskiego. Nie ma tu ludzi, nie ma twarzy, wszystkie funkcje psychologiczne i duchowe przejęły przedmioty. Ten martwy, porzucony przez człowieka świat, jest źródłem wielkiej, napiętej emocji, smutku i nostalgii, jaka bije z plakatów Trepkowskiego. Zaproponowane przez niego symbole weszły na stałe do języka plastycznej metaforyki.