Orientalizm w malarstwie rysunku i grafice w Polsce w XIX i 1 połowie XX wieku

Orientalizm w malarstwie rysunku i grafice w Polsce w XIX i 1 połowie XX wieku - Praca Zbiorowa

Orientalizm w malarstwie, rysunku i grafice w Polsce w XIX i w I. połowie XX wieku Wystawa jest pierwszą tak dużą prezentacją malarstwa, rysunku i grafiki o tematyce orientalnej w Polsce w XIX i 1. połowie XX wieku. Pokazano około 400 prac artystów w różnym stopniu czerpiących inspiracje z Orientu – od przelotnego zainteresowania po trwałą fascynację, jak to miało miejsce w twórczości Franciszka Tepy, Stanisława Chlebowskiego, Tadeusza Ajdukiewicza, Wacława Pawliszaka, Jana Ciąglińskiego, Aleksandra Laszenki, Adama Styki czy Feliksa Michała Wygrzywalskiego. Na wystawie starano się zaprezentować zagadnienie w szerszym ujęciu – jako przejaw historycznych kontaktów ze Wschodem, z którym graniczyliśmy w przeszłości i od którego przejęliśmy szereg elementów kultury materialnej i sztuki, a także mody, jaka zapanowała w Europie pod wpływem wydarzeń politycznych – podboju Egiptu przez Napoleona, walki Greków o wyzwolenie spod niewoli tureckiej czy zajęcia Maroka przez Francuzów. Upodobanie romantyzmu do egzotyki, niezwykłości i dalekich podróży doprowadziło do powstania nurtu orientalnego w sztuce całej Europy i wykształcenia się grupy malarzy podróżników szukających inspiracji na Wschodzie. Celem ich wyjazdów były głównie kraje Bliskiego Wschodu, Afryki Północnej, Grecja i mauretańska Hiszpania, dlatego też XIX–wieczny orientalizm wiąże się zwykle z recepcją kultury islamu.