Opowiadania Buddhyjskie, 1906 r.

Opowiadania Buddhyjskie, 1906 r. - Paweł Dahlke

Budda przyjął staroindyjskie wierzenia, że życie jest cierpieniem między istnieniami przeszłymi i przyszłymi. Nauczał, że wystarczy jedynie sprowadzić do minimum to, co przywiązuje człowieka do życia. Aby osiągnąć stan doskonałości nie trzeba być ascetą (mnichem pustelnikiem), wystarczy zostać mnichem żebrzącym. Uczył, że nawet laicy, mimo że zachowują życie rodzinne i majątek, a posiedli miłosierdzie, znajdują się na drodze zbawienia. Każdy winien zbawiać sam siebie. Przez otwarcie możliwości udziału w życiu zakonów wszystkich ludzi, bez względu na przynależność kastową, zyskał poparcie biedoty, osłabiając jednocześnie dotychczasową hegemonię kapłanów. Budda wskazywał na dwie zasady, którymi winni się kierować wyznawcy religii. Mnisi pustelniczych zakonów powinni żyć w celibacie i nie posiadać własności, natomiast pozostali wyznawcy powinni jedynie kierować się przykazaniami: zakazowi morderstwa; kradzieży; kłamstwa; używania upajających napojów; zakazowi rozwiązłego życia.