Oficer 1931 r.

Oficer 1931 r. - Praca Zbiorowa

Oficer (z łac. officialis 'urzędowy' od officium 'grzeczność; powinność; służba; funkcja; urząd')[1] − żołnierz zawodowy lub żołnierz rezerwy posiadający stopień wojskowy co najmniej podporucznika, pełniący zazwyczaj służbę na stanowisku dowódcy, instruktora, członka sztabu, a także na stanowisku szczególnym (np. sędzia sądu wojskowego, prokurator wojskowy, lekarz, pilot) lub na innym stanowisku. W wieku XVIII i w latach 1919-1923 oraz 1944-1957 najniższym stopniem oficerskim był stopień chorążego. Obecnie wszyscy oficerowie służby czynnej są żołnierzami zawodowymi i tworzą korpus oficerów zawodowych, do którego zalicza się[2]: a) oficerów młodszych, b) oficerów starszych, c) generałów i admirałów. Na pierwszy stopień oficerski żołnierz jest pasowany szablą przez generała w czasie uroczystej promocji oficerskiej w nawiązaniu do tradycji rycerskiej. Dawniej otrzymywał szablę, aktualnie w marynarce i lotnictwie kordzik. Mianowanemu żołnierzowi na pierwszy stopień oficerski wystawia się akt mianowania w formie patentu oficerskiego[3]. Stopień oficerski w Polsce jest dożywotni. Utrata lub obniżenie stopnia oficerskiego może nastąpić na skutek: rezygnacji z posiadania obywatelstwa polskiego, utraty praw publicznych, zastosowania przez sąd środka karnego – degradacji lub obniżenia posiadanego stopnia. Stopnie oficerskie występują również w innych formacjach takich jak policja, Straż Graniczna, Państwowa Straż Pożarna, Służba Więzienna, AW, ABW, BOR, SKW, SOP SWW, KAS.