Obrona Lwowa Tom 1 do 3

Obrona Lwowa Tom 1 do 3

W dwudziestoleciu międzywojennym Lwów był jednym z największych garnizonów w Polsce i w Małopolsce Wschodniej. Lwów i całe województwo lwowskie odgrywały istotną rolę w planie operacyjnym „Wschód”, którego opracowanie zakończono w lutym 1939 roku. Zakładał on prowadzenie wojny obronnej przeciwko ZSRR przy współdziałaniu sojuszniczej Rumunii i pomocy materiałowej państw zachodnich. Lwów i województwo miały być obszarem bezpośrednich działań wojennych, istotnych dla skuteczności polskiej obrony, gdyż przez ten obszar przebiegały ważne dla zaopatrzenia polskich wojsk linie kolejowe: Lwów-Brody, Lwów-Złoczów i Lwów-Brzeżany oraz połączenia kolejowe i drogowe z Rumunią.

Z kolei według planu operacyjnego „Zachód” zmobilizowane we Lwowie stacjonujące tam jednostki wojskowe miały być skierowane na obszar działań przeciwko Niemcom. W dalszej kolejności w mieście miały być umieszczone ośrodki zapasowe, szpitale polowe i inne organa tyłowe. Zakładano, że – podobnie jak w planie „Wschód” – obszar DOK nr VI z jego głównym węzłem kolejowym Lwów odegra ważną rolę ze względu na planowane dostawy wojenne przez Rumunię, ale także przez ZSRR, gdyż spodziewano się zachowania przez Sowietów neutralności, do czego się zobowiązali w układzie o nieagresji z 1932 roku. Natomiast nie przewidywano możliwości obrony miasta; dopiero niepomyślny rozwój działań wojennych wymusił taką opcję.

Tom 1: 1991 r., 363 strony

Tom 2: 1993 r., 864 strony 

Tom 3: 1994 r., 444 strony