Nowe rozwiązania dotyczące rozumu ludzkiego Tom I i II

Nowe rozwiązania dotyczące rozumu ludzkiego Tom I i II - Gottfried Wilhelm Leibniz

Gottfried Wilhelm Leibniz znany również pod nazwiskiem Leibnitz urodził się 21 czerwca 1646 roku w Lipsku jako syn uczonego prawnika i profesora etyki na tamtejszym uniwersytecie. Pochodził prawdopodobnie z rodziny emigrantów polskich (arian Lubienieckich). Będąc chłopcem wykazywał się nad wiek rozwiniętym umysłem i jako 15-to letni młodzieniec wstąpił na miejscowy uniwersytet gdzie studiował filozofię pod kierunkiem Jakuba Thomasiusa.W 1663 roku Leibniz wyjechał do Jeny, gdzie rozpoczął studia prawnicze i matematyczne pod kierunkiem Erharda Weigla. Mając dwadzieścia lat został doktorem praw w Altdorfie. Zaproponowano mu wówczas objęcie tam katedry uniwersyteckiej, lecz ją odrzucił, bo pragnął bardziej pełnego i czynnego życia. Wstąpił do służby dyplomatycznej i został wysłany na dwór Ludwika XIV. Na jego pobyt w Paryżu w latach 1672-1676 przypada wynalezienie przez niego rachunku różniczkowego (oznaczenia Leibniza do dziś są stosowane), sformułował idee rachunku całkowego, metodę całkowania graficznego i różniczkową teorię krzywych. Choć Leibniz był tego nieświadomy, na ten temat pisał już Newton, lecz swoje odkrycie opublikował trzy lata później od niego, bo dopiero w roku 1687. Około roku 1670 skonstruował jako pierwszy maszynę liczącą. Medytacje o pierwszej filozofii – łaciński traktat francuskiego filozofa René Descartes’a, wydany po raz pierwszy w 1641. Jest podstawowym źródłem do poznania metafizyki Kartezjusza i jednym z najważniejszych tekstów zachodniej filozofii. Nowe rozwiązania dotyczące rozumu ludzkiego tom I  str.  351  tom II  str. 510