Nieprzejednani wrogowie Rosji

Nieprzejednani wrogowie Rosji - Eugeniusz Niebielski

Autor ograniczył pole swoich badań do terytoriów dwóch diecezji: lubelskiej i&nbsppodlaskiej, pokrywających się z&nbsppodziałem państwowym rosyjskim - z&nbspgubernią lubelską. Ograniczenie to miało trzy zasadnicze przyczyny. Pierwszą - była konieczność głębszego wniknięcia w&nbspzłożoną problematykę zagadnienia. Zbadania szczegółów spraw, zdarzeń i&nbspzachowań kleru, gdyż jedynie takie podejście gwarantowało sukces i&nbspw&nbspmiarę pełny obiektywizm ocen. Druga - to wcześniejsze dobre rozpoznanie historyczne terenu badań przez autora i&nbsppewność, że na wymienionym obszarze miały miejsce jedne z&nbspnajważniejszych w&nbspKrólestwie Polskim zdarzeń w&nbsp1863 roku, nie zapominając o&nbspprzodującej roli stolicy i&nbspwarszawskiej prowincji. Trzecia - że zasoby archiwów lubelskich i&nbsppodlaskich, zarówno państwowych, jak i&nbspkościelnych, zachowały się stosunkowo najlepiej. Rozszerzenie badań na całe Królestwo Polskie, jak pierwotnie zakładano, byłoby może bardziej interesujące, gdyż dałoby obraz całościowy, lecz zbyt powierzchowny, a&nbspwięc mało odkrywczy i&nbspnieodbiegający od dotychczasowego. Połączenie z&nbspkolei dziejów 1863 roku z&nbspzesłaniami w&nbspRosji pozwoliło całościowo dostrzec dzieje księży uczestników ruchu. Od zaangażowania po konsekwencje. Zaangażowania, niekiedy przypadkowego, wymuszonego okolicznościami, a&nbspktóre często negatywnie ważyło na późniejszym życiu osoby, a&nbspbywało - tragicznie zamykało jej losy. Takie ujęcie stworzyło też możliwość prześledzenia represyjnej polityki władz carskich, oceniających duchowieństwo katolickie - właściwie nieustannie - jako "jedynego niebezpiecznego wroga Rosji". (z&nbspPrzedmowy)