Naprawa, konserwacja i wzmacnianie wybranych, zabytkowych konstrukcji ceglanych

Naprawa, konserwacja i wzmacnianie wybranych, zabytkowych konstrukcji ceglanych - Jerzy Jasieńko

Wprowadzenie Cegła to dzisiaj najbardziej rozpoznawalny materiał budowlany. Zasięg występowania wczesnego budownictwa ceglanego w Polsce (do połowy XIII wieku) opracował Z. Świechowski. Według autora na kształtowanie wczesnych, regionalnych kultur budowania z cegły wpływ miały następujące czynniki: * obszar geograficzny i występowanie surowców, * działanie ośrodków opiniotwórczych - świeckich i kościelnych, * lokalna tradycja budowlana Według M. Brykowskiej najstarsze mury ceglane występują we wczesnochrześcijańskich świątyniach włoskich (Ravenna), a następnie karolińskich i wywodzą się z tradycji bizantyjskiej. Około połowy XII wieku budownictwo ceglane (cegła gr. 35-45 mm) przekroczyło granice imperium rzymskiego i dotarło do Europy środkowej i wschodniej (Wrocław, Ołbin, Ruś Kijowska). Około połowy XIII wieku technika budowania z cegły przekroczyła linię Wisły. W tym okresie zaznaczyły się wyraźnie wpływy lombardzkiej kultury budowania z cegły palonej. Płaska cegła w okresie późnoromańskim stosowana była do wznoszenia niewielkich świątyń, a na terenach południowych i wschodnich stanowiła głównie materiał do oblicowania murów, nie zawsze ceglanych, ale również warstwowych, kamienno-ceglanych. Występowały też elementy konstrukcyjne drewniane. W przenoszeniu kultury cegły palonej do Europy centralnej i wschodniej niewykluczone było również pośrednictwo warsztatów ceglarskich z południowych Niemiec. (...)