Może pora z tym skończyć

Może pora z tym skończyć - Iain Reid

Będziecie się bać przez cały czas. Nie wiedząc dlaczego. Na podstawie powieści powstał film w reżyserii Charliego Kaufmana ("Być jak John Malkovich", "Zakochany bez pamięci", "Adaptacja", "Niebezpieczny umysł"). W rolach głównych Jessie Buckley, Jesse Plemons, David Thewlis i Toni Collette. Fenomenalnie skonstruowana, wściekle inteligentna powieść łącząca elementy thrillera psychologicznego i horroru, gwarantująca napięcie nie z tej ziemi! Ona i on wyruszają w podróż samochodem. To ma być pierwsza wspólna wizyta u jego rodziców. On diablo inteligentny, szczerze zakochany, ona jeszcze nie jest pewna swoich uczuć. Spotkanie przebiega w dziwnej i mocno niepokojącej atmosferze, która z minuty na minutę coraz bardziej się zagęszcza… Dziwna, intrygująca i mroczna opowieść o meandrach ludzkiej psychiki. Fascynująca rzecz o samotności, strachu i pogmatwanych relacjach, o emocjach, tożsamości, pamięci, prawdzie i fałszu. Coś dla miłośników seriali "Twin Peaks", "Stranger Things" i filmów Davida Lyncha. Cytaty i rekomendacje: Genialnie pokręcona, koszmarna wyprawa w głąb kruchych osobowości młodych kochanków. Moje klimaty! Charlie Kaufman, reżyser "Zakochanego bez pamięci" i "Adaptacji" Reid łączy napięcie z filozofią, psychologią i grozą, a całość wieńczy wstrząsającym, mrożącym krew w żyłach zakończeniem. Tę stale zaskakującą powieść trzeba przeczytać kilkakrotnie. "Publishers Weekly" Ten skromny objętościowo debiut jest nokautującym psychologicznym ciosem: pełna zwrotów akcji fabuła i zakończenie, które zapiera dech. "Library Journal" Nad stronami "Może pora z tym skończyć" unosi się nie tylko duch Davida Cronenberga, ale i samego Stephena Kinga. Nawarstwienie tajemnic w tej książce każe ją przeczytać co najmniej jeszcze raz - niespiesznie i uważnie. Może i nie objawią się kolejne sekrety bohaterów, ale psychologiczne terytorium ich podróży jest równie pełne mrocznych niespodzianek jak czarna dziura. "Chicago Tribune" Kunsztowna opowieść Reida igra z naturą tożsamości, a atmosferę grozy osiąga w sposób naturalny: buduje mury z misternie układanych warstw duchowej udręki, aż spoza tych nieprzeniknionych ścian nie sposób już uciec.