Mojżesz

Mojżesz - Martin Buber

Księga Wyjścia podaje przyczynę: „żeby lud na widok czekających go walk nie żałował i nie wrócił do Egiptu” (Wj 13,17). Bóg wiedział, że Izraelici – mimo znaków w Egipcie – byli podatni na zniechęcenie. Nie chciał więc, aby zaraz po wyjściu z Egiptu spotkali się z wojującymi ludami mieszkającymi na terenie Ziemi Obiecanej. Pan pragnął dać swojemu ludowi więcej czasu na pustyni, aby mógł się zapoznać z Jego wymaganiami i udoskonalić się duchowo, zanim dojdzie do ziemi, którą mu przeznaczył. Potwierdza to Orygenes, jeden z najbardziej znanych starożytnych pisarzy chrześcijańskich. Pokazuje, że mówią o tym nawet nazwy miejsc, przez które Izraelici przechodzili po wyjściu z Egiptu. Pisarz zauważa na przykład, że nazwa egipskiego miasta Ramses, z którego Izraelici wyszli, oznacza poruszającego się robaka. Wobec tego, przypomina Orygenes – nawiązując do słów Chrystusa, by nie gromadzić sobie skarbu tam, gdzie mól niszczy i gdzie złodzieje włamują się i kradną (por. Mt 6,20) – mamy tu konieczność pozbycia się przywiązania do rzeczy materialnych, aby lepiej się wsłuchać w głos Boży. Kolejnym miejscem po krętej drodze wiodącej z Egiptu było Sukkot, co w języku hebrajskim oznacza namioty. Otóż na drodze duchowego rozwoju – tłumaczy starożytny pisarz – niezbędne jest uciekanie się do Bożej Opatrzności, tak jak człowiek na drodze musi szukać schronienia pod namiotem. Inną miejscowością na drodze było miasto Migdol, którego nazwa oznacza wieżę. W mniemaniu Orygenesa możemy dostrzec w tej nazwie obraz wspinania się w górę, co z kolei wiąże się z podjęciem trudu w celu większej doskonałości i więzi duchowej z Panem.