Martyrologium Rzymskie, 1862 r.

Martyrologium Rzymskie, 1862 r. - Praca Zbiorowa

Martyrologium – w Kościele katolickim i w prawosławiu, uporządkowana chronologicznie księga liturgiczna zawierająca informacje o męczennikach, świętych, błogosławionych i obchodzonych uroczystościach.

Martyrologia powstawały lokalnie, w poszczególnych Kościołach, z czasem zrodziła się potrzeba martyrologiów ponadregionalnych, zwanych ogólnymi. W Kościele wschodnim takie ogólne martyrologium powstało przed 400 r. Napisano je w języku greckim, jednak przetrwało ono do naszych czasów jedynie w przekładzie syryjskim, stąd nosi nazwę Martyrologium syryjskiego. W połowie V w. w północnej Italii zostało ono przetłumaczone na łacinę i dodano do niego męczenników Kościoła zachodniego oraz męczenników afrykańskich. Autor-tłumacz przypisał to dzieło św. Hieronimowi, stąd znane jest ono jako Martyrologium Hieronima (Martyrologium Hieronymianum).W średniowieczu, nowego wydania martyrologium, uproszczonego, ale też wzbogaconego o nowych świętych, dokonał mnich angielski św. Beda Czcigodny (673-735). W IX wieku opracowano nowe wydania, m.in. martyrologium Usuarda. Korzystali z nich redaktorzy nowego martyrologium, opracowanego po soborze trydenckim na polecenie papieża Grzegorza XIII (ur. 1502, zm. 1585) – tak zwane Martyrologium Romanum – (Martyrologium Rzymskie), kiedy to zreformowano też Kalendarz juliański, wprowadzając Kalendarz gregoriański. Po wielu korektach tego nowego wydania martyrologium, ostatecznej rewizji dokonał papież Benedykt XIV (ur. 1675, zm. 1758).

Martyrologium Romanum jest oficjalnym spisem wszystkich świętych i błogosławionych Kościoła Katolickiego. Ostatnie oficjalne wydanie Martyrologium Romanum (Martyrologium Rzymskie), uzupełnione na polecenie soboru watykańskiego II i promulgowane przez Jana Pawła II, ukazało się w 2004 r.Martyrologium Rzymskie ukazało się też po polsku po Soborze w 1967 r. W przekładzie opuszczono elementy legendarne i historycznie niepewne.Wykreślenie świętego z kalendarza liturgicznego nie oznacza pozbawienia świętego świętości, "bowiem, kto raz został uznany za świętego i wpisany do Martyrologium, pozostaje świętym na zawsze, chociażby wypisano go ze wszystkich kalendarzy liturgicznych na całym świecie".

Dnia 10-go listopada w Neapolu w Campanii uroczystość św. Andrzeja z Avellino z zakonu Teatynów, odznaczonego tak osobistą świątobliwością, jak płomiennym zapałem o zbawienie bliźnich. Klemens XI policzył go dla wielu cudów w poczet Świętych. 
Pamiątka św. Tryfona i Respicjusza, Męczenników, oraz św. Nimfy, Dziewicy. — W Orleanie pamiątka św. Monitora, Biskupa-Wyznawcy.
W obwodzie Agde męczeństwo św. Tyberiusza, Modesta i Florencji, którzy za panowania Dioklecjana ponieśli wiele mąk. 
W Antiochii pamiątka św. Demetriusza, Biskupa, św. Aniana i św. Eustozjusza z 20 towarzyszami. 
W Rawennie uroczystość św. Probusa, Biskupa, obdarzonego przez Boga darem czynienia cudów. 
W Anglii uroczystość świętego Justa, Biskupa, który wysłany tam przez św. Grzegorza, Papieża razem z św. Augustynem, Mellitusem i innymi w celu głoszenia Ewangelii, zeszedł tamże z tego świata bogaty w zasługi. 
W Melun we Francji pamiątka św. Leona, Wyznawcy. — Na wyspie Paros uroczystość św. Teoktysty, Dziewicy.
W Ikonium w Likaonii pamiątka św. Tryfenny i Tryfozy, Niewiast, które dzięki naukom św. Pawła i przykładowi św. Tekli poczyniły wielkie postępy w życiu chrześcijańskim.