Mały rocznik Statystyczny, 1933 r.

Mały rocznik Statystyczny, 1933 r.

Pierwszy Rocznik Statystyki Rzeczypospolitej Polskiej obejmujący lata 1920/21, został wydany w czerwcu 1921 roku[1] (tom 1, cześć 1), w parę miesięcy po zakończeniu Wojny polsko-bolszewickiej i trzy lata po utworzeniu Głównego Urzędu Statystycznego. W czasie pierwszego wydania granice polskie nie były ostatecznie ustalone co komplikowało liczenie wielu danych. Materiały do pierwszej edycji opierały się na głównie na danych zebranych przed I wojną światową przez państwa zaborcze[2]. Kolejne dziewięć edycji Roczników Statystyki zostało wydanych w latach 1920–1930 (w latach 1925/1926 został wydany tylko jeden tom 4)[3]. Rocznik Statystyki był wydaniem dwujęzycznym polsko-francuskim, którego francuski tytuł był Annuaire statistique de la République Polonaise. Wcześniejsze tomy miały około 300 strom, ale po koniec dekady liczba stron wzrosła to około 600. W 1930 r. rozpoczęto wydawanie Małego Rocznika Statystycznego, który miał mniejszy, kieszonkowy wymiar i około 300 stron. Był on napisany z myślą nie o specjalistach, lecz o szerokim kręgu odbiorców, zwłaszcza o młodzieży szkolnej i studentach. W 1934 roku Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdziło mały rocznik statystyczny „jako książkę pomocniczą dla nauczycieli oraz jako książkę bibliotek uczniowskich w szkołach średnich ogólnokształcących i w seminariach nauczycielskich”[3][4]. Mały Rocznik miał dziesięć przedwojennych edycji i ukazywał się do 1939 roku. Wczesne edycje miały nakład 10 tys. egzemplarzy, ale nakład w zrósł to 100 tys. pod koniec dekady. 1 grudnia 1941 roku Ministerstwo Informacji i Dokumentacji Rządu Rzeczypospolitej Polskiej wydało w Londynie „Concise Statistical Year-Book of Poland, September 1939-June 1941”, angielsko-języczną edycje małego rocznikaz danym statystycznymi na temat stanu Polski we wrześniu 1939 roku oraz z danymi z dwuch stref okupacyjnych: niemieckiej i radzieckiej w okresie od września 1939 do czerwca 1941 roku